Πο Πο Culture!

Back to the Basics

2012-01-20T13:10:00.001+02:00

Στο κείμενο που συνοδεύει την κατάταξη της Adele ανάμεσα στα σημαντικά πρόσωπα του 2011 σύμφωνα με το Time, υπάρχουν δύο φράσεις από αυτές που κάνουν τους συλλέκτες άχρηστων πληροφοριών να παθαίνουν ονείρωξη: η πρώτη είναι ότι το "21" της Adele έχει πουλήσει 13 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ το " Born this Way" της Lady Gaga 'μόλις' οκτώ εκατομμύρια και η δεύτερη ότι το "Someone Like You" είναι το πρώτο Νο1 single στην ιστορία των Νο1 singles των αμερικανικών charts όπου ακούγεται μόνο μια φωνή κι ένα πιάνο, χωρίς άλλα όργανα. Όλο αυτό μεταφράζεται ως "το 2011 ήταν μια χρονιά όπου επικράτησε περισσότερο από ποτέ η ανάγκη για επιστροφή στα θεμελιώδη, σε κάτι πιο ουσιαστικό, σε μουσική που είναι σε θέση να αγγίξει τον ακροατή χωρίς να χρειάζεται γι' αυτό η επιστράτευση μιας μεταμοντέρνας χλαπαταγής".

Η διαπίστωση επιβεβαιώνεται από μια άλλη "άχρηστη πληροφορία": αυτή που θέλει την επικείμενη συναυλία των Black Keys στο περίφημο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης να γίνεται sold out σε 15 λεπτά. Κάπως έτσι, μέσα στο 2011, μια αφρατούλα τραγουδίστρια με ψυχωμένη φωνή και κάτι να πει έγινε το μεγαλύτερο αστέρι της χρονιάς και μια μπάντα που παίζει πειραγμένα ηλεκτρικά μπλουζ κατάφερε να γεμίσει θηριώδεις συναυλιακούς χώρους. Back to basics.

Και δεν υπάρχει πιο "basic" από αυτό που κάνουν οι Alabama Shakes, που φέρουν ήδη το παράσημο "καλύτερη νέα μπάντα", αν πιστέψει κανείς τον θόρυβο στα μουσικά sites. Χρειάστηκαν μόλις τέσσερα τραγούδια, ερμηνευμένα από το πιο λιτό σχήμα - κιθάρα, μπάσο, ντραμς και την συγκλονιστική φωνή της Brittany Howard (που θα μπορούσε να είναι η μετενσάρκωση της Janis Joplin) - για να γίνει αυτό το ιδιόμορφο κράμα από σόουλ και γκαράζ ο πιο φρέσκος ήχος που έχει βγει τελευταία. Ή έστω, ο ήχος που φαίνεται ότι καταφέρνει να μαλακώσει τις ψυχές ενός αγριεμένου από όσα συμβαίνουν γύρω μας ακροατηρίου. Σε μια εποχή που ολόκληρος ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε μια τεράστια κρίση - αυτή η μουσική που "κάτι θυμίζει, αλλά όχι ακριβώς", που φέρνει παλιούς ήχους σε σύγχρονο πλαίσιο, καταφέρνει να λειτουργήσει καταπραϋντικά. Ποιος θα περίμενε ότι θα το κατάφερναν αυτό μια παρέα από εικοσάρηδες σε μια πόλη ονόματι Athens, στην Αλαμπάμα; Ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Μήπως ακριβώς, μόνο μια παρέα εικοσάρηδων από μια μικρή πόλη μπορεί ποτέ να δώσει τις απαντήσεις που άλλοι ψάχνουν αγωνιωδώς;

Αναρτήθηκε προ εβδομάδων στο Jumping Fish

Δεν θα ξεπεράσω ποτέ αυτό το βιντεοκλίπ

2012-01-19T22:10:00.000+02:00

Hello! Θέλεις να χορέψουμε μπλουζ;

2012-01-19T12:52:00.001+02:00

50 χρόνια Μποντ, Τζέιμς Μποντ

2012-01-14T17:09:00.001+02:00

Αν είσαι τακτικός αναγνώστης του ΠΠC, τότε πιθανότατα γνωρίζεις το "The 007 Countdown". Αν όχι, μάθε ότι είναι η επικότερη σειρά κειμένων για τον Τζέιμς Μποντ. Τον Οκτώβριο του 2008 ξεκίνησα να βλέπω σχεδόν κάθε μέρα μία ταινία του 007 (με χρονολογική σειρά) και μετά να σημειώνω όσα μού έκαναν εντύπωση σε ένα post. H σάγκα κράτησε σχεδόν ένα μήνα, τον πιο περήφανο της ιστορίας αυτού του blog. Τώρα, με αφορμή τα πεντηκοστά κινηματογραφικά γενέθλια του πράκτορα, ήλθε η ώρα να τα ξαναδιαβάσουμε όλα παρέα. Βλέποντας μία μία τις ταινίες στην νέα σούπερ έκδοση σε Blu-Ray, για την οποία σού γράφω στο "My name is Ray, Blue-Ray".

Το μέλλον των περιοδικών

2012-01-11T21:49:00.000+02:00

Είναι, ξέρεις, δυσοίωνο. Στην Ελλάδα. Γιατί έξω ανθούν. Είναι επίσης στο iPad. Αλλά ωραίο το iPad και οι λοιπές ταμπλέτες, μπορείς όμως να φτιάξεις καθισματάκια σαν κι αυτά εδώ;

Ντερλέι

2012-01-10T17:00:00.002+02:00

Η Λάνα ντελ Ρέι διαθέτει αρκετό ναρκισσισμό για να είμαστε σίγουροι ότι θα μας απασχολεί με πόζες και καμώματα για αρκετά από τα χρόνια που έρχονται. Διαθέτει, επίσης, πολλή πέραση στον χιψτερόκοσμο και -το κυριότερο- την στήριξη της μουσικής βιομηχανίας. Ξεκίνησε να μοντελοποιείται από το περιοδικό V (ιδού και οι φωτογραφίες της από το τεύχος που κυκλοφορεί) και λέγεται ότι ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει σε διαφημιστική καμπάνια οίκου μόδας. Κι όλα αυτά έχοντας μόνον το "Videogames" στην φαρέτρα της (άντε και το "Blue Jeans"). Φαντάσου τι έχει να γίνει σε κανα μήνα που θα βγάλει και το άλμπουμ της. Όχι ότι με χαλάει. Απ' αυτό το σίχαμα τη Rihanna χίλιες φορές η υπερβολή στην πλαστική χειλιών της Λάνας.

(Μπορείς εδώ να διαβάσεις το κείμενο για την φωτογράφιση του V Magazine που έγραψα για το Cool Spotting)

Δώδεκα στιγμές του 2011 στον κόσμο

2012-01-04T18:24:00.001+02:00

Μια χρονιά που είδε τους λαούς στους δρόμους, τους τυράννους στον τάφο, και κάποιους ταλαντούχους όμως ανθρώπους να φεύγουν μαζί τους, αλλά και την φύση να αποδεικνύει ποιος είναι το αφεντικό, είναι αναμφισβήτητα μια χρονιά που μας καλεί σε περισυλλογή. Ο κόσμος αλλάζει, βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε εμείς το 2012;

Ιανουάριος: Στον αραβικό κόσμο έχει άνοιξη
Οι αναταραχές που έχουν ξεκινήσει ήδη από το τέλος του 2010 σε Αλγερία και Τυνησία κορυφώνονται με την εκδίωξη του προέδρου της τελευταίας, Μπεν Άλι, από τη χώρα. Ένα κύμα ελευθερίας αρχίζει να σαρώνει ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Σύντομα θα φθάσει στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη και την Συρία, όπου οι συνέπειές του στο παλιό καθεστώς θα είναι πολύ πιο εντυπωσιακές απ' όσα συνέβησαν στην Τυνησία.

Φεβρουάριος: Ταχρίρ, όπως «ελευθερία»
Η λέξη «Ταχρίρ» σημαίνει «ελευθερία» στα αραβικά. Και η πλατεία με το όνομα αυτό είναι η κεντρική πλατεία του Καΐρου. Οι Αιγύπτιοι την έχουν κατακλύσει, παίρνοντας την σκυτάλη από τους Τυνήσιους, και απαιτούν την απομάκρυνση του Χόσνι Μουμπάρακ. Αυτό που έμοιαζε μια προσωρινή εξέγερση στα δυτικά του αραβικού κόσμου, γίνεται τώρα το σύμβολο μιας τεράστιας επανάστασης, στην καρδιά του. Γιατί η Αίγυπτος δεν είναι ένα μικρό κράτος, σαν την Τυνησία. Και ο Μουμπάρακ δεν είναι απλά ένας διεφθαρμένος ηγέτης. Έχει διοικήσει για τρεις ολόκληρες δεκαετίες την Αίγυπτο, κατορθώντας να διατηρεί τις ισορροπίες μεταξύ του Ισλάμ και της Δύσης και την ίδια ώρα την τάξη στο εσωτερικό της χώρας του. Οι Αιγύπτιοι όμως είναι πια αποφασισμένοι να αποτινάξουν αυτήν την δικτατορία που φοράει φερετζέ και να αρχίζουν να ορίζουν πια μόνοι τις τύχες τους. Ο αραβικός κόσμος αλλάζει ραγδαία.

Μάρτιος: Σεισμός, τσουνάμι, πυρηνικός όλεθρος
Οι Ιάπωνες είναι συνηθισμένοι στους σεισμούς, αλλά αυτός που σημειώθηκε στις 11 Μαρτίου του 2011 ήταν πολύ ισχυρότερος απ' ότι μπορούσαν να φαντασθούν. 9 ρίχτερ 70 χιλιόμετρα μόλις από την ιαπωνική ακτή και σε βάθος μόλις 32 χιλιομέτρων, είναι ο δυνατότερος που έχει πλήξει ποτέ τη χώρα και –το χειρότερο- συνοδεύεται από ένα τεράστιο τσουνάμι που ταξίδεψε 10 ολόκληρα χιλιόμετρα μέσα στην ιαπωνική γη. Το τσουνάμι προκάλεσε, μεταξύ άλλων, την διαρροή σε 3 πυρηνικούς αντιδραστήρες στην Φουκουσίμα, κάνοντας έτσι το κακό να τριτώσει και την Ιαπωνία να θρηνεί πολύ περισσότερα από τα περίπου 16.000 θύματα και τους 3.000 αγνοούμενους. Πέραν των ανθρώπινων ζωών και της περιβαλλοντικής καταστροφής, οι συνέπειες σε μια από τις μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη ήταν ολέθριες. Εκτιμάται ότι η 11η Μαρτίου 2011 κόστισε περίπου 200 δισεκατομμύρια ευρώ. Ένα ποσό που είναι μακράν το μεγαλύτερο που έχει προκαλέσει ποτέ μια φυσική καταστροφή. Και που αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι ο άνθρωπος δεν θα καταφέρει ποτέ να δαμάσει τη φύση...

Απρίλιος: Σήμερα γάμος γίνεται
Ευτυχώς που υπάρχει ακόμη ο θεσμός της βασιλείας στη Μεγάλη Βρετανία και ο κόσμος έχει κάτι ν' ασχολείται και να ξεχνάει τις πίκρες του. Ο πρίγκιπας Ουίλιαμ παντρεύεται την καλή του, Κέιτ Μίντλετον, το Λονδίνο γεμίζει με σημαιάκια, οι τηλεοράσεις όλου του πλανήτη συντονίζονται στο μπαλκόνι του Μπάκιγχαμ όπου θα πέσει το φιλί, και το νέο φετίχ των φωτορεπόρτερ είναι πλέον τα οπίσθια της Πίπα, αδελφής της νύφης.

Μάιος: "Been" Laden
Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν πέφτει νεκρός από τις σφαίρες Αμερικανών κομάντο. Τον ανακάλυψαν σ' ένα σπίτι στο Αμποτάμπαντ, λίγα μέτρα από την στρατιωτική ακαδημία της πόλης του Πακιστάν. Οι Πακιστανοί συνεχίζουν να παριστάνουν τους ανήξερους. Το θέμα είναι όμως ότι ο Ομπάμα πρόφτασε και καθάρισε με τον ηγέτη της Αλ Κάιντα πριν συμπληρωθούν 10 χρόνια από την 11η Σεπτεμβρίου και την ίδια ώρα έβλεπε τους Καντάφι και Άσαντ να αντιμετωπίζουν εξεγέρσεις στις χώρες τους. Από τον «Άξονα του Κακού» δηλαδή, που όρισε ο προκάτοχός του, τού έμενε να ασχοληθεί μόνο με τον Κιμ Γιονγκ Ιλ της Β. Κορέας και τον Αχμεντινετζάντ του Ιράν.

Ιούνιος: Νέα κυβέρνηση στην Πορτογαλία
Ο δεξιός Σόκρατες κερδίζει εύκολα τον Κοέλιο στις πορτογαλικές εκλογές, έχοντας όμως πρώτα συμφωνήσει από πριν να τηρήσει τους όρους του Μνημονίου που έχουν υπογραφεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση για να βγει η χώρα του από την κρίση χρέους της. Αυτά βλέπουν οι εταίροι μας και ζητούν κι απ' τους δικούς μας πολιτικούς παρόμοια συμπεριφορά. Δεν έχουν καταλάβει με ποιους έχουν μπλέξει μάλλον...

Ιούλιος: Η κατάρα των 27
Νεκρή βρέθηκε στο σπίτι της από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ η Έιμι Γουάινχάουζ. Η δημοφιλής συνθέτις και τραγουδίστρα ήταν μόλις 27 ετών. Όσο δηλαδή και οι Κερτ Κομπέιν, Τζίμι Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν, όταν έφυγαν από τη ζωή. Και μόνο για την σύμπτωση αυτή στην ηλικία του θανάτου των «καταραμένων» καλλιτεχνών, η Έιμι Γουάινχάουζ θα μπει για πάντα στο πάνθεον της ροκ. Αλλά η αλήθεια είναι ότι πέρα από την άστατη ζωή και τις εξαρτήσεις της από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, είχε να επιδείξει ένα πραγματικό μουσικό διαμάντι. Το δεύτερό της άλμπουμ, το "Back to Black" του 2006, ήταν η κορυφαία στιγμή της neo-soul και μια από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες της περασμένης δεκαετίας. Η τραγική ειρωνία ήταν ότι στο κομμάτι που άνοιγε τον δίσκο, το "Rehab", η Έιμι τραγουδούσε: «Μού είπαν να μπω σε κλινική αποτοξίωσης κι εγώ είπα όχι, όχι,όχι».

Αύγουστος: Και τώρα, τι θ' απογίνουμε χωρίς τον Στιβ Τζομπς
Τα προβλήματα υγείας του Στιβ Τζομπς εξελίσσονται με ραγδαίους ρυθμούς και τον αναγκάζουν να παραιτηθεί από τα καθήκοντά του στην Apple. Τα media όλου του κόσμου σπεύδουν να γράψουν διθυραμβικά πορτρέτα του για το πόσο μεγάλος οραματιστής ήταν και το πώς άλλαξε για τα καλά τον κόσμο της τεχνολογίας. Είναι αφιερώματα που μοιάζουν περισσότερο με νεκρολογίες –προφανώς γιατί φαίνεται ότι αυτήν την φορά η αποχώρηση από την Apple είναι οριστική. Δύο μήνες μετά, ο καρκίνος θα τον πάρει από τη ζωή και τα πορτρέτα – νεκρολογίες θα ξανακάνουν για μια τελευταία φορά την εμφάνισή τους. Ο άνθρωπος που άλλαξε την κινητή τηλεφωνία με το iPhone, που επινόησε το iPad και ξανάδωσε ζωή στις εφημερίδες και τα περιοδικά, που άλλαξε τον τρόπο που ακούμε μουσική με το iPod και το iTunes και που είχε παλιότερα αναβιώσει από τις στάχτες της την Apple και το τμήμα υπολογιστών της δεν ζει πια ανάμεσά μας.

Σεπτέμβριος: Αγανακτισμένοι και στη Νέα Υόρκη
Η μόδα να καταλαμβάνει ο λαός τις κεντρικές πλατείες, διαμαρτυρόμενος για τα βάσανά του, ξεκίνησε στις αραβικές χώρες, όπου το διακύβευμα ήταν η ελευθερία, πέρασε στις ευρωπαϊκές όπου η αγανάκτηση ήταν απέναντι στα μέτρα λιτότητας και στην ανεργία που επέβαλε η κρίση χρέους, αλλά κανείς ποτέ δεν περίμενε ότι θα έβρισκε εύφορο έδαφος και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Κι όμως, μετά τις θερινές τους διακοπές, πολλοί Αμερικανοί αρχίζουν να καταλαμβάνουν σημεία της Νέας Υόρκης και ονομάζουν του κίνημά τους Occupy Wall Street. 3 μήνες και 4 εβδομάδες μετά, η κατάληψη του Zucotti Park στην Wall Street συνεχίζεται. Και οι διαδηλώσεις των καταληψιών είναι οι πιο μαχητικές που έχουν δει οι ΗΠΑ μετά τα ταραγμένα '60s και '70s.

Οκτώβριος: Το τέλος του Καντάφι
Ο «άξονας του κακού» μετράει το δεύτερό του θύμα μέσα στο 2011. Μετά τον Μπιν Λάντεν, βγαίνει απ' το παιχνίδι και ο Μουαμάρ Καντάφι. Η επανάσταση στην Λιβύη έχει διαρκέσει ήδη μισό χρόνο και ο δικτάτορας χάνει σιγά-σιγά και τις τελευταίες περιοχές που ελέγχει ο στρατός του. Τελικά χάνει και την Σίρτη, την πατρίδα του, το πλήθος τον προλαβαίνει πριν ξεφύγει, τον λιντσάρει και ένας νεαρός τον σκοτώνει. Σε αντίθεση με την δολοφονία του Μπιν Λάντεν, που ναι μεν καλύπτεται τηλεοπτικά, αλλά μόνο για τα μάτια ελαχίστων στελεχών του Λευκού Οίκου, οι εικόνες από τα βασανιστήρια και το θάνατο του Λίβυου ηγέτη κάνουν το γύρο του κόσμου χάρη σε τέσσερα κινητά τηλέφωνα που υπάρχουν κοντά του την ώρα του λιντσαρίσματος.

Νοέμβριος: Επόμενη στάση, Μπερλουσκόνι
Οι εξελίξεις στο θέμα της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης είναι καταιγιστικές. Μετά το καλοκαίρι τα χρηματιστήρια και το ευρώ καταρρέει και ο λόγος δεν είναι πια μόνο η Ελλάδα και οι παλινωδίες των πολιτικών της. Η Ιταλία έχει μπει στο στόχαστρο των αγορών και, όντας η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, συγκεντρώνει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από την δική μας περίπτωση. Οι πιέσεις προς τον ανεκδιήγητο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι αφόρητες. Ο Ιταλός πρωθυπουργός αναγκάζεται σε παραίτηση και παραδίδει την σκυτάλη σε κυβέρνηση τεχνοκρατών. Πάνω – κάτω όπως έγινε και σ' εμάς, μόνο που η νέα κυβέρνηση Μόντι έχει το ένα τρίτο του μεγέθους της κυβέρνησης Παπαδήμου και προχωρά σε μέτρα και αποφάσεις με την τριπλάσια ταχύτητα. Ήδη τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας έχουν πέσει αρκετά από τα υψηλά που είχαν βρεθεί πριν ενάμιση μήνα.

Δεκέμβριος: Ο σπαραγμός της Βόρειας Κορέας
Και τρίτος θάνατος στον «άξονα του κακού» λίγο πριν φύγει το 2011. Αν ήταν ακόμη πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τζορτζ Μπους, αυτή μάλλον θα ήταν η χρονιά του... Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και τα φώτα της δημοσιότητας ξαναπέφτουν στο πιο απομονωμένο μέρος του πλανήτη. Θα τον διαδεχθεί, φυσικά, ο γιος του. Ο οποίος είναι όμως μόλις 27 ετών. Ένα άπειρο παιδί με πυρηνικά όπλα στα χέρια του. Οι αναλυτές προβλέπουν ένα πολύ καυτό 2012 στην κορεατική χερσόνησο.

(Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο Newsbomb.gr)

Ένας χρόνος που πόνεσε την Ελλάδα

2012-01-04T18:19:00.001+02:00

Το 2011 ήταν ένα έτος που θα θέλουμε να ξεχάσουμε ως Έλληνες, αλλά μάλλον θα μας κυνηγά σαν φάντασμα για χρόνια. Κι αυτές ήταν οι 12 στιγμές που χαρακτήρισαν τον κάθε μήνα του, μικρά σύμβολα μιας παράνοιας που κράτησε 365 ημέρες.

Ιανουάριος: Μα ποια είναι αυτή η Υπατία;
Ακτιβιστές, προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ μεταφέρουν στην Αθήνα από την Κρήτη 250 λαθρομετανάστες και τους εγκαθιστούν στο ανακαινισμένο κτήριο της Νομικής που θα παραδιδόταν τον Μάρτιο στους φοιτητές, σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν την ελληνική κοινωνία για τα προβλήματά τους. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας θόρυβος εθνικής ασυνεννοησίας και μια υπόνοια εθνικού διχασμού. Είναι δηλαδή αυτό που θα χαρακτηρίσει ολόκληρο το 2011: Οι αρχές δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν, η Αριστερά χρησιμοποιεί τους άτυχους λαθρομετανάστες για να κάνει αυτό στο οποίο θα δώσει ρεσιτάλ καθ' όλη την διάρκεια της χρονιάς (να δημιουργεί ανακατωσούρα, δηλαδή), η Νέα Δημοκρατία απλά κράζει την κυβέρνηση, ο λαός χωρίζεται στα δύο και αποκαλούν οι μεν τους δε «φασίστες» και «ρατσιστές» και οι άλλοι «αναρχικούς» και «μπαχαλάκηδες». Κάποια στιγμή οι λαθρομετανάστες θα μεταστεγαστούν στο «Μέγαρο της Υπατίας» και ο ελληνικός λαός θα σπεύσει στα βίντεο κλαμπ για να νοικιάσει το DVD της ταινίας "Agora" με την Ρέιτσελ Βάις στο ρόλο της Υπατίας και να μάθει ποια ήταν η σπουδαία φιλόσοφος και μαθηματικός από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Φεβρουάριος: Αχ και να κέρδιζε ο «Κυνόδοντας»!
Ευελπιστώντας σε μια ένεση ηθικού, οι Έλληνες ξενυκτούν για να παρακολουθήσουν την ετήσια απονομή των Βραβείων Όσκαρ. Αιτία, η υποψηφιότητα του «Κυνόδοντα», του φιλμ του Γιώργου Λάνθιμου, στην κατηγορία «ξενόγλωσσης ταινίας». Η νίκη τελικά δεν έρχεται, το χρυσό αγαλματίδιο δεν κατεβαίνει στην Ομόνοια και τα πανηγύρια τύπου Euro 2004 αναβάλλονται μέχρι να ξαναδοθεί αφορμή.

Μάρτιος: Σύνοδος κορυφής. Μία από τις πολλές...
Οι 27 ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσέρχονται στις Βρυξέλλες για μια σύνοδο κορυφής όπου ο Γιώργος Παπανδρέου θα τους τάξει αποκρατικοποιήσεις και πολλά άλλα μέτρα -και νιώθουν κάπως καλύτερα. Στην Πορτογαλία έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση Σόκρατες και το άγχος έχει αρχίσει να κυριεύει την Ευρωζώνη. Θεωρητικά, στις συνόδους της ΕΕ, των μελών της Ευρωζώνης και των λοιπών φορέων, συζητιούνται όλα τα κρίσμα θέματα και στη συνέχεια βρίσκονται λύσεις. Πρακτικά, το μόνο που γίνεται είναι μια επίδειξη ατολμίας και καθυστέρησης στην λήψη αποφάσεων –και ένα μπαράζ υποσχέσεων από την Ελλάδα, τις οποίες τελικά δεν τηρεί ποτέ. Όσοι πίστεψαν ότι η ιστορία τέλειωσε το Μάρτιο ήταν βαθιά νυκτωμένοι. Εννιά μήνες μετά συνεχίζουν να συναντιούνται κάθε τόσο σε κάποια σύνοδο, να συζητούν (και να διαφωνούν) για τα ίδια και τα ίδια και να βρίσκονται πάντοτε πίσω από τις εξελίξεις.

Απρίλιος: Τα υποβρύχια του Άκη
Ο Άκης Τσοχατζόπουλος παραπέμπεται στην προανακριτική επιτροπή για την υπόθεση της μίζας των υποβρυχίων και ο ελληνικός λαός αναρωτιέται: Θα γίνει επιτέλους η αρχή και θα τιμωρηθούν κάποιοι από αυτούς που μας έφεραν ως εδώ; Ή θα βρεθεί ένα θύμα (αν βρεθεί κι αυτό) για να φανεί ότι αποδώσαμε δικαιοσύνη και όλοι οι υπόλοιποι θα σφυρίξουν αδιάφορα αποχωρώντας διακριτικά; (Ο Άκης ακόμη τριγυρίζει ελεύθερος, αλλά βρέθηκε νέος αποδιοπομπαίος τράγος. Τώρα στο κελί έχει μπει ο Εφραίμ). Αυτός ο Απρίλης, στο τελευταίο δεκαήμερό του, θα μείνει αξέχαστος σε μερικούς...

Μάιος: Η μούντζα είναι το νέο εθνικό σύμβολο
Ακόμη και για τη μεγαλύτερη λαϊκή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ιστορία μας έπρεπε να μας γαργαλήσουν τον εθνικισμό κάποιοι ξένοι. Αντιδρώντας σ' ένα «Αφήστε τους Έλληνες να κοιμούνται» που αναρτήθηκε σε ένα πανό στη Μαδρίτη (κάτι που στη συνέχεια αμφισβητήθηκε ότι συνέβη), δεκάδες χιλιάδες κατεβαίνουν στην Πλατεία Συντάγματος για να δείξουν αρχικά ότι είναι ξύπνιοι και στη συνέχεια ότι δεν κουράζονται να σηκώνουν τα χέρια και να ανοίγουν τις παλάμες και τα δάκτυλά τους (να μοιράσουν φάσκελα δηλαδή) με στόχο το Κοινοβούλιο. Σύντομα το κίνημα των Αγανακτισμένων καταντάει πανηγύρι, με καντίνες που πουλάνε «βρώμικα» και κατασκηνωτές που πλένονται στα συντριβάνια. Έχει προλάβει, πάντως, να θορυβήσει την κυβέρνηση που για πρώτη ίσως φορά συνειδητοποιεί ότι δεν έχει πια κανένα λαϊκό έρεισμα και ετοιμάζεται να ανασχηματισθεί, μπας και σώσει κάτι.

Ιούνιος: Και τώρα... Βενιζέλος
Ο ανασχηματισμός είναι γεγονός, αλλά όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται απλά για μια εφαρμογή της λαϊκής ρήσης «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» στην πολιτική. Μόνη περίπτωση που τα ρούχα δεν είναι τα ίδια, είναι του νέου Αντιπροέδρου και «Τσάρου» της Οικονομίας Ευάγγελου Βενιζέλου (ας μην κάνουμε και το αστείο με το μέγεθος των ρούχων του Μανωλιού και του Μπένι). Ο Γιώργος Παπανδρέου ρίχνει τον μεγάλο του –εσωτερικό- πολιτικό αντίζηλο στον λάκο των λεόντων και ο Ευάγγελος Βενιζέλος βουτάει με την αυτοπεποίθηση ότι θα αναδυθεί από εκεί νικητής και νέος ηγέτης της παράταξης. Μισό χρόνο μετά, δεν έχει μείνει ούτε το μισό της παράταξης της οποίας ονειρευόταν να ηγηθεί.
ΥΓ. Ο κ. Παπανδρέου είχει υποσχεθεί μη πολιτικά πρόσωπα και φήμες λένε ότι προσέγγισε τον Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας κ. Λουκά Παπαδήμο. Τρέχα γύρευε τι τού πρότεινε για να τον απορρίψει ο άνθρωπος και να κλείσει μετά το τηλέφωνό του...

Ιούλιος: Αγαπούλα!
Μαζί με τον ανασχηματισμό έρχεται και η ψήφιση του Μνημονίου ΙΙ, η πιο μεγάλη στιγμή των Αγανακτισμένων (και η συνήθης εισβολή των «μπαχαλάκηδων» που θα ακολουθηθεί από την χαοτική επέμβαση των ΜΑΤ και την λήξη της κατάληψης του Συντάγματος για τα καλά), αλλά οι μισοί Έλληνες έχουν πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούν: Ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι οι αξιότιμοι κύριοι Ψωμιάδης και Μπέος και οι καλοί τους φίλοι δεν είναι αυτό που νόμιζαν, αλλά απλά κάποιοι που στήνουν ματς και βγάζουν τεράστια ποσά σε στοιχηματζίδικα στην Ασία. Σε μια Ελλάδα που πιέζεται να αλλάξει θεσμούς, ιδέες, να ξεριζώσει ζιζάνια στην πολιτική και την κοινωνία, έρχεται η UEFA και τραντάζει και το μοναδικό της μέσο εκτόνωσης: το ποδόσφαιρο. Η αλήθεια είναι πως η «θεραπεία σοκ» εφαρμόζεται καλύτερα όταν όλα είναι στο όριο, οπότε το timing ίσως και να είναι ιδανικό. Αλλά αυτά που ακολουθούν τελικά γίνονται απλά με τον «ελληνικό» τρόπο: Ονόματα σπιλώνονται, κατηγορούμενοι διαφεύγουν για μήνες της σύλληψης, και δύο μήνες μετά το ελληνικό πρωτάθλημα ξεκινάει με κενές θέσεις, αφού ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιος πρέπει να τιμωρηθεί και ποιος έχει (αλλά και ποιος έχει λεφτά να πληρώσει τους παίκτες του). Η ποδοσφαιρική Ελλάδα μπαίνει στον γύψο. Κι όμως, η Εθνική της, λίγους μήνες μετά, προκρίνεται για το Euro 2012.

Aύγουστος: Να είχαμε την τύχη των Κυπρίων!
Ακόμη και στις διακοπές μας, δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε (όσους καταφέραμε να κάνουμε διακοπές, τέλος πάντων). Νέα μέτρα, περικοπές, φόροι ανακοινώνονται κατά ριπάς, την ίδια ώρα που η Κύπρος, που κι αυτή υποφέρει από όλα αυτά, ανακοινώνει ότι τον Οκτώβριο θα ξεκινήσει εξορύξεις στο περίφημο οικόπεδο 12 για να αντλήσει φυσικό αέριο. Η Τουρκία, με τον Ερντογάν να έχει πια καθαρίσει το σκηνικό στο εσωτερικό της χώρας και να επιζητεί ηγετικό ρόλο και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής, δεν θέλει με τίποτε να το δεχθεί αυτό και ξεκινάει ναυτικά γυμνάσια στην περιοχή που γίνονται οι μελέτες. Ευτυχώς, όλο αυτό αποδεικνύεται απλά μια κίνηση εντυπωσιασμού και λίγους μήνες μετά τα χαμόγελα λόγω του μεγέθους του κοιτάσματος επιστρέφουν στο Νησί της Αφροδίτης. Ωστόσο, μια νέα περίοδος ψύχρανσης στις σχέσεις Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας έχει εγκαινιασθεί.

Σεπτέμβριος: Ο τρόμος από τους ληστές με τα Καλάσνικοφ
Ήταν επόμενο η ανέχεια να προκαλέσει ένα κύμα διαρρήξεων και ληστειών, αλλά η ελληνική κοινωνία δεν ήταν προετοιμασμένη για μια τόσο ειδεχθή συμμορία. Οι «ληστές με τα Καλάσνικοφ» οργώνουν τα νότια προάστεια ολόκληρο το 2011, αλλά είναι τον Σεπτέμβριο που ξεπερνούν κάθε όριο, προβαίνοντας μέχρι και σε βιασμούς. Η Ελληνική Αστυνομία επιτέλους ξυπνάει, λόγω και της λαϊκης οργής, και καταφέρνει τον επόμενο μήνα να συλλάβει την παρέα που αποτελείται κυρίως από νεαρούς, αλβανικής καταγωγής.

Οκτώβριος: «Όχι» στους πολιτικούς, στην επέτειο του «Όχι»
Οι Αγανακτισμένοι δεν έχουν πεθάνει. Συντονισμένοι από τον εθνικό μας «μανούρα», το παλαβό κομμάτι της Αριστεράς, επιστρέφουν στους εορτασμούς της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου για να βρίσουν πολιτικούς και να ματαιώσουν παρελάσεις. Αποκορύφωμα ο εξαναγκασμός του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια να αποχωρήσει από την μεγάλη παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι γνωστό τι ακριβώς ήθελαν να πετύχουν οι διαδηλωτές, αυτό όμως που τελικά συνέβη ήταν να οδηγήσουν σε πλήρη παραλογισμό τον Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου. Λίγες ημέρες μετά, δηλώνει συγκλονισμένος από τα γεγονότα της παρέλασης και καλεί τους Έλληνες σε δημοψήφισμα, στην ουσία για την παραμονή τους ή όχι στο Ευρώ. Και τελικά καταφέρνει να στείλει τη χώρα ένα βήμα πιο κοντά στην δραχμή, το κόμμα του στα μικρότερα ποσοστά δημοφιλίας στην ιστορία του και τον εαυτό του στη λίστα με τους πιο αντιπαθείς πολιτικούς που πέρασαν ποτέ από την Ελλάδα.

Νοέμβριος: Νέος πρωθυπουργός
Αν υπήρχε έστω και μια μικρή μερίδα της ελληνικής κοινωνίας που δεν είχε συνειδητοποιήσει τους προηγούμενους μήνες την μικρότητα και την ανικανότητα του συνόλου σχεδόν των Ελλήνων πολιτικών, ο Νοέμβριος ήταν ο μήνας που έπαψε να ζει στο σκοτάδι ακόμη κι αυτή... Οι εξελίξεις από την ρουκέτα Παπανδρέου περί δημοψηφίσματος είναι ραγδαίες. Στελέχη του κόμματός του, σύσσωμη η αντιπολίτευση και –φυσικά- οι Ευρωπαίοι δανειστές μας ζητούν το κεφάλι του επί πίνακι.
Ο ΓΑΠ αργεί να το συνειδητοποιήσει, αλλά τελικά καταλαβαίνει πως το παραμύθι του τέλειωσε. Σκηνοθετεί μια ηρωική έξοδο ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης (τα υπόλοιπα παιδάκια τον χειροκροτούν συγκαταβατικά, μουρμουρώντας «εντάξει, ένα τελευταίο σόου είναι, σε λίγο επιτέλους όλα θα λήξουν»), μετά παραιτείται από πρωθυπουργός και ξεκινάει συζητήσεις με ΝΔ και ΛΑΟΣ για την επόμενη κυβέρνηση που θα είναι συνεργασίας. Θεωρητικά. Γιατί πρακτικά –και ενώ όλη η Ελλάδα περιμένει ο λευκός καπνός που θα βγει από το Προεδρικό Μέγαρο να γράψει το όνομα του Λουκά Παπαδήμου ή κάποιου άλλου εξωκοινοβουλευτικού παράγοντα στον αττικό ουρανό- ο Γιώργος Παπανδρέου παίζει ένα παρανοϊκό παιχνίδι ματαιοδοξίας πάνω στις πλάτες του ελληνικού λαού.
Την ίδια ώρα, βέβαια, ο Αντώνης Σαμαράς συνεχίζει να περιμένει το ώριμο φρούτο να πέσει, πυροδοτώντας και το κλίμα με ατάκες του τύπου «δεν υπογράφω», ο Γιώργος Καρατζαφέρης να πετάει λογοπαίγνια και η Αριστερά να επιδίδεται σε ένα έπος ανευθυνότητας. Ακόμη και όταν το όνομα του Φίλιππου Πετσάλνικου ακούγεται ως το πρώτο φαβορί και ο ελληνικός λαός παρακολουθεί τις εξελίξεις παγωμένος, το σόου των πολιτικών μας συνεχίζεται. Τελικά θα υπερισχύσει αυτό του Καρατζαφέρη που φεύγει μαινόμενος από το Προεδρικό Μέγαρο (και πιθανόν κάποιο τηλεφώνημα από το εξωτερικό...) και το όνομα του Λουκά Παπαδήμου επιστρέφει στο τραπέζι. Στις 10 Νοεμβρίου η Ελλάδα αποκτά επιτέλους νέο Πρωθυπουργό.
Θεωρητικά, στις 12 Νοεμβρίου 2011, ένας κύκλος εξελίξεων έκλεισε και άνοιξε έναν άλλο που τον χαρακτηρίζει η αβεβαιότητα...

Δεκέμβριος: Ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού
Κι εκεί που η Ελλάδα νιώθει ότι επιτέλους κάτι αλλάζει και τα πράγματα θα πάνε προς το καλύτερο και βλέπει στον Ολυμπιακό (εντάξει, η μισή Ελλάδα) το πρώτο δείγμα ανάκαμψης, με την πρόκρισή του στους «16» του Champions League, αφου κερδίζει 3-1 την Άρσεναλ στο Καραϊσκάκη, έρχεται η ανατροπή μέσα στα τελευταία 5 λεπτά στο ματς Ντόρτμουντ – Μαρσέιγ για να σβήσει και αυτό το όνειρο. Το όργιο με το 1-7 υπέρ της Λυόν επί της Ντιναμό Ζάγκρεμπ επιτείνει τις φήμες ότι κάτι «βρώμικο» συνέβη στην τελευταία αγωνιστική των ομίλων. Αλλά άντε τώρα να τρέξεις να βρεις τα δίκια σου, εσύ, η χώρα του Μπέου και του Ψωμάδη...

(Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο Newsbomb.gr)

Φέρτε μου ένα περγαμόντο!

2012-01-03T18:10:00.002+02:00

Δεν ξέρω τι μού φαίνεται πιο εμετικό. Η συμπεριφορά των αφεντικών του Alter κατ' αρχάς απέναντι στους εργαζομένους τους και κατά δεύτερον απέναντι σ' ολόκληρη την αγορά ή η αισθητική των απλήρωτων ανθρώπων που ψάχνουν να βρουν το δίκιο τους προσπαθώντας να τραβήξουν λίγο ενδιαφέρον πάνω τους με ιδέες σαν το παραπάνω βίντεο;

Ξέρω, κάποιοι θα σπεύσουν να μού εξηγήσουν ότι η εξαθλίωση σε αναγκάζει να μετέλθεις όποιο μέσο μπορείς για να επιβιώσεις. Αλλά σοβαρά τώρα: Αυτοί που έφτιαξαν αυτό το βίντεο δούλευαν στην τηλεόραση; Πόσο καλοί, δηλαδή, μπορεί να ήταν στην δουλειά τους;

(Εκτός κι αν όλο αυτό είναι μια τρολοφάρσα, οπότε τούς βγάζω το καπέλο για την προχωρημενιά τους).

Ήταν μια χορταστική Blogovision -κι ένα υπέροχο πάρτυ

2011-12-23T21:32:00.001+02:00

<p>&amp;lt;/center&amp;gt;</p>

Μού άρεσε που η ΕΜΑ ανέβηκε τόσο ψηλά. Στο 5! Για φαντάσου / Μού άρεσε αυτό το κείμενο του Truant για την Pj Harvey. Και τη γυναίκα της ζωής του / Μού άρεσε που η Michioli πήρε είδηση ότι κάναμε λάθος κι ότι είχε κι εκείνη κερδίσει το smartphone που χάρισε η Multirama σ' όποιον είχε στην 20άδα του τα πιο πολλά κοινά με την τελική, αλλά δεν γκρίνιαξε. (Λύθηκε το θέμα -εξασφαλίσαμε και δεύτερο τηλέφωνο!) / Μού άρεσε, γενικά, το πώς αγκάλιασαν και το Jumping Fish (κυρίως αυτό!) και το Jameson -χωρίς να "πνίγουν"- ένα θεσμό ερασιτεχνικό κι αυθόρμητο, κάνοντάς μας παρέα και αφήνοντας την όποια κορπορατίλα μακριά. Χωρίς αυτούς θα ήταν αδύνατον να διασκεδάσει ο κόσμος δωρεάν χθες στο Bios. Και αυτήν την εποχή αυτό το "δωρεάν" νιώθω ότι είναι τόσο μα τόσο σημαντικό / Μού άρεσε που και οι Baby Guru και οι Keep Shelly in Athens μάς έλεγαν ξανά και ξανά "ευχαριστώ" που τούς καλέσαμε να παίξουν στο πάρτυ. Ανταπαντούσαμε κι εμείς με δεκάδες "ευχαριστώ" που ήλθαν να παίξουν χωρίς εισιτήριο και μόνο για τόσο λίγο. Αλλά τα δικά τους "ευχαριστώ" ήταν πιο δυνατά και δεν ακουγόμασταν / Μού άρεσε που δεν γκρίνιαξε ο κόσμος που περίμενε μισή ώρα στη βροχή και τ' αγιάζι μέχρι ν΄ανοίξουν οι πόρτες. Είχαμε μια καθυστέρηση με το soundcheck / Μού άρεσε η αμηχανία του Μάρκου στο μικρόφωνο. 15 χρόνια μετά, όταν η Blogovision θα έχει 15.000 ψηφοφόρους και θα γίνεται πρώτο θέμα στο Πίτσφορκ και το ΝΜΕ, την ίδια αμηχανία θα έχει για το παιδί του / Μού άρεσε το πόσο "δικό τους" έκαναν το χθεσινό event ο Βασίλης, η Γαβριέλα, η Χρύσα και τα υπόλοιπα παιδιά του Bios / Μού άρεσε που η Άννα Κάλβι μπήκε στην εικοσάδα. Ήταν το Νο. 1 / Μού άρεσε όλη η εικοσάδα. Κάποιοι την βρήκαν πληκτική, αλλά για δείτε καλλίτερα. Είναι τόσο πολυσυλλεκτική και εκφράζει τόσο άψογα το παρανοϊκό μας 2011 / Μού άρεσε που αυτή η εικοσάδα βγήκε από 144 ανθρώπους. Το νούμερο είναι τεράστιο. Δεν είναι εύκολο να πείθεις τόσο κόσμο να είναι συνεπής για τρεις συνεχόμενες εβδομάδες, ειδικά όταν δεν έχει να κάνει με τη δουλειά του και όταν δεν είναι μαθημένος να γράφει τόσο και κάθε μέρα / Μού άρεσε το Νο. 19 της Adele. Δείχνει ότι δεν είμαστε σνομπ / Μού άρεσε που χθες μαζευτήκατε τόσοι. Κάπου 500. Μα τι πάρτυ! / Μού άρεσε που συνεργάσθηκα με την Αθηνά για όλα αυτά / Mού άρεσαν οι μουσικές που έπαιξαν όλα τα παιδιά που ανέβηκαν στα decks χθες. Πιο πολύ μού άρεσαν ο Τάσος με το Βασίλη -προφανώς γιατί τόλμησαν κι έβαλαν Bjork!

Keep Shelly in Athens Live

Tάσος και Βασίλης με φόντο τα αποτελέσματα

Άντε, και του χρόνου.

O LaVieBohemie ετοιμάζεται να πάρει τα ηνία των decks

Ιδού η τελική 20άδα για το 2011:
01. PJ HARVEY - LET ENGLAND SHAKE
02. BON IVER - BON IVER
03. JOHN MAUS - WE MUST BECOME THE PITILESS CENSORS OF OURSELVES
04. RADIOHEAD - KING OF LIMBS
05. EMA - PAST LIFE MARTYR SAINTS
06. FLORENCE + THE MACHINE - CEREMONIALS
07. GIRLS - FATHER SON HOLY GHOST
08. JAMES BLAKE - JAMES BLAKE
09. DANGER MOUSE & DANIELE LUPI - ROME
10. M83 - HURRY UP WE'RE DREAMING
11. TOM WAITS - BAD AS ME
12. WEEKND - HOUSE OF BALLOONS
13. WILD BEASTS - SMOTHER
14. NICOLAS JAAR - SPACE IS ONLY NOISE
15. TORI AMOS - NIGHT OF HUNTERS
16. ANNA CALVI - ANNA CALVI
17. WASHED OUT - WITHIN AND WITHOUT
18. CULTS - CULTS
19. ADELE - 21
20. DIRTY BEACHES - BADLANDS
(και εδώ τα σχόλια και οι ευχαριστίες του Μάρκου)

Thanks everybody!

Πόσο πληκτική είναι η ζωή, τώρα που τέλειωσε η Blogovision

2011-12-20T20:18:00.002+02:00

#1 by Homo Ludens: Anna Calvi

2011-12-20T13:24:00.000+02:00

Όσο περισσότερο χώνομαι σ' αυτόν τον αυθόρμητο εορτασμό των κουλτουροεμμονών μας, τόσο περισσότερο ευγνωμονώ τον Gone4Sure για την πρόσκληση. Με 143 (τελικά) ψηφοφόρους που πρέπει να καταμετρηθούν φέτος και ένα πάρτυ που -όπως θα δείτε την Πέμπτη- μόνο "ερασιτεχνικό" και "πρόχειρο" δεν το λες, εδώ και τρεις βδομάδες η Blogovision μού τρώει πιο πολλή ώρα απ' ότι η δουλειά μου (το ομολογώ). Επειδή αρκετοί από εσάς δεν θα είστε στην Αθήνα ή δεν θα μπορέστε για άλλο λόγο να περάσετε από το Bios μεθαύριο, θέλω να σας πω ένα μεγάλο "ευχαριστώ" από εδώ. Χάρη σ΄ εσάς περνάω τον πιο όμορφο μήνα του 2011 ως τώρα. Και no hard feelings για τις #mousikomaxies στο Twitter (αλλά πρέπει να είστε πολύ άσχετοι για να μην σας αρέσει η Bjork).

Hominis Ludentis #1
Anna Calvi
Anna Calvi

Από τα τέσσερα "νούμερο ένα" μου (δες τι εννοώ εδώ), η Άννα Κάλβι ήταν αυτή που ταίριαζε περισσότερο στον Homo Ludens που κρύβω μέσα μου και που μόνο μια στο τόσο καταφέρνω πια να βγάζω προς τα έξω. Σε μια "θηλυκή" χρονιά για τη μουσική, θα ήταν αδύνατον να βάλω άντρα στην κορυφή (πλάκα πλάκα, γυναικείες φωνές έχω στα 8 από τα 10 του Top 10 μου), αλλά από όλες τις υποψήφιες μόνο η συγκεκριμένη θα απαντούσε και στο ερώτημα "αν ήσουν γυναίκα, ποια θα ήθελες να είσαι;": Στυλάτη, μυστηριώδης, με αυτοκυριαρχία. Συνθέτις και ερμηνεύτρια παθιασμένων και προκλητικών τραγουδιών, με ατμόσφαιρα Ντέιβιντ Λιντς και Γουονόγκ Καρ Βάι. Συνεπής επαγγελματίας, μετρημένη, αλλά επιβλητική. Το 2011 θα το θυμάμαι για χιλιάδες απογοητευτικούς λόγους. Αλλά πιο πολύ θα το θυμάμαι ως τη χρονιά που μας χάρισε το νέο μεγάλο όνομα της ποπ για (φαντάζομαι) τουλάχιστον τα επόμενα δέκα χρόνια.

Η τελική εικοσάδα:
01. Anna Calvi - Anna Calvi
02. Cults - Cults
03. EMA - Past Life Martyred Saints
04. Bjork - Biophilia
05. Kate Bush - 50 Words For Snow
06. Tori Amos - Night of Hunters
07. Other Lives - Tamer Animals
08. Marissa Nadler - Marissa Nadler
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#1 by Cartoon Dandy: Lykke Li

2011-12-20T12:39:00.000+02:00

Cartoon Dandy's #1
Lykke Li
Wounded Rhymes

Δεν με νοιάζει αν ήταν ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς, δε μου καίγεται καρφί αν το remix του Magician για το «I Follow Rivers» έπαιξε τόσο πολύ στα ραδιόφωνα που το σιχάθηκαν ακόμα και αυτοί που αγαπούν τη Lykke Li, δε με απασχολεί που η αγαπημένη μου Σουηδή lolita έγινε mainstream pop star σε μία νύχτα και τo τραγούδι της έπαιξε μέχρι και το Glee (η ίδια ως αυθεντική Σκανδιναβή αντιμετωπίζει την επιτυχία με uber coolness και την αποκαλεί ατύχημα, γεγονός που αυτόματα την βγάζει από το άγχος να παράγει το οποιοδήποτε next big hit), απαξιώ να σχολιάσω το γεγονός ότι ο εν λόγω δίσκος δεν είναι ανώτερος του ντεμπούτου της, Youth Novels, γιατί για μένα το Wounded Rhymes ήταν ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς χωρίς δεύτερη σκέψη ή άλλο αντίπαλο στον ανταγωνισμό για την κορυφή. Και με το καλύτερος εννοώ ο πιο σημαντικός.

Έχω περάσει ολόκληρα βράδια ακούγοντας το repeat το ορχηστρικό μέρος του «I Know Places», ο μοναδικός πίνακας στο σαλόνι μου είναι ένα πορτρέτο της, χόρεψα το remix του «I Follow Rivers» πιο πολύ και από τη δισκογραφία της Madonna, ανατριχιάζω κάθε φορά που ακούω το «Love out of Lust» και το «Sadness is a Blessing», έχω πάει από τις 11 το πρωί σε φεστιβάλ στο εξωτερικό για να είμαι πρώτη σειρά στο live της και έκανα τόσο χαμό για την performance της όσο θα έκαναν 1000 άτομα μαζί, παθιάζομαι με κάθε φωτογραφία της σε περιοδικά, θεωρώ το style της θα έπρεπε να κάνει την κάθε GaGa να φάει τα λυσσακά της, το βλέμμα της με διαπερνά όπως μόνο η Bette Davis νόμιζα ότι θα μπορούσε να καταφέρει, όταν περπάταγα στους δρόμους της Στοκχόλμης ήλπιζα ότι μπορεί να την πετύχω τυχαία πιο πολύ απ΄ότι σκεφτόμουν τους μείον 15 βαθμούς Κελσίου, στον ελεύθερο μου βλέπω τα video της στο YouTube και δε ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι είμαι εθισμένος στη Lykke Li. Τη λατρεύω, την αγαπώ, την αποθεώνω, τη παραδέχομαι και την ευχαριστώ που υπάρχει. She’s got the rich kids blues και πιθανότατα θα τα μοιράζεται με την υπόλοιπο κόσμο για πολύ καιρό ακόμα και εγώ θα συνεχίσω να είμαι groupie της ακόμα γέρος.

H τελική εικοσάδα:
01. Lykke Li - Wounded Rhymes
02. The Sound of Arrows - Voyage
03. Cults - Cults
04. Hunx and his Punx - Too Young to Be In Love
05. S.C.U.M. - Again Into Eyes
06. Cat's Eyes - Cat's Eyes
07. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
08. Girls - Father, Son, Holy Ghost
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

13. Esben & The Witch - Violet Cries
14. Bjork - Biophilia
15. Dum Dum Girls - Only in Dreams
16. Metronomy - The English Riviera
17. Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen
18. Toro Y Moi - Underneath the Pine

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

...όπου μια τολμηρή θεωρία αρχίζει να σχηματίζεται στο μυαλό μου

2011-12-20T01:40:00.003+02:00

Καλά, είναι δυνατόν; ΚΑΙ η Σεζάρια Έβορα ΚΑΙ ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ; Μαζί; Συμβαίνουν τέτοιες συμπτώσεις; Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως "η ξυπόλητη ντίβα από το Πράσινο Ακρωτήρι" και ο "παρανοϊκός δικτάτορας που έφτιαχνε πυρηνικό οπλοστάσιο στην Βόρεια Κορέα" ήταν στην πραγματικότητα ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ;Σκέψου το λίγο: είναι τυχαίο που δεν τους είχαμε δει ποτέ στο ίδιο σημείο την ίδια στιγμή;

#2 by Homo Ludens: Cults

2011-12-19T10:39:00.000+02:00

Hominis Ludentis #2
Cults
Cults

Πολύ της μόδας φέτος στην φετινή Blogovision είναι η ατάκα: "Δεν είναι κανα σπουδαίο άλμπουμ, αλλά εγώ το ψηφίζω και μάλιστα ψηλά, γιατί οι Radiohead μού σημάδεψαν τη ζωή". Οι Cults δεν πρόλαβαν να μού σημαδέψουν τη ζωή και σίγουρα δεν λένε απολύτως τίποτε καινούργιο μουσικά. Αλλά αυτό το early '60s τραγούδισμά της Μάντελιν Φόλιν πάνω στους τριπαριστούς ήχους του Μπράιαν Ομπλίβιον, αυτές οι τσιχλόφουσκες ανεμελιάς και το σπρέι αθωότητας που ξεχύνεται αφειδώς από κάθε ακρόαση του ντεμπούτου τους ήταν το πιο αγχολυτικό παιχνίδι μου και (άλλη μια ατάκα που παίζει πολύ φέτος) "το άλμπουμ του καλοκαιριού για μένα". Πού ξέρεις; Ήταν τόσο άθλιο το 2011, που μετά από χρόνια μπορεί να το θυμάμαι και να λέω "πάλι καλά που ήταν και οι Cults και μού έσωσαν τη ζωή"...

Μέχρι σήμερα:
02. Cults - Cults
03. EMA - Past Life Martyred Saints
04. Bjork - Biophilia
05. Kate Bush - 50 Words For Snow
06. Tori Amos - Night of Hunters
07. Other Lives - Tamer Animals
08. Marissa Nadler - Marissa Nadler
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#2 by Cartoon Dandy: The Sound of Arrows

2011-12-19T10:26:00.002+02:00

Cartoon Dandy's #2
The Sound of Arrows
Voyage

Η τελευταία μπάντα που είδαμε να παίζει στο Chateau του φετινού Pukkelpop πριν τη μεγάλη καταστροφή, ο αμετροεπής θαυμασμός μου για τον τραγουδιστή του electropop ντουέτου και το γεγονός ότι μου προσέφερε ένα μπουκάλι νερό όταν η ζέστη και ο ιδρώτας κόντευε να καταστρέψει τη γεμάτη λακ pompadour μου, το artwork του album, η αισθητική των videoclip τους, η πεποίθηση μου ότι το Voyage θα μπορούσε να είναι ένα κομμάτι της σπουδαίας δισκογραφίας των Pet Shop Boys και κάθε πλήκτρο των Sound of Arrows, το οποίο είναι ένα μαγικό εισιτήριο για ένα κόσμο που τα συναισθήματα αιωρούνται στην ατμόσφαιρα και έχουν τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, είναι μόνο μερικοί από τους λόγους που βάζω το ντεμπούτο των αγαπημένων μου Σουηδών στη θέση νο2. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για μένα o Stefan και ο Oskar κάνουν τον κόσμο μου καλύτερο.

Μέχρι σήμερα:
02. The Sound of Arrows - Voyage
03. Cults - Cults
04. Hunx and his Punx - Too Young to Be In Love
05. S.C.U.M. - Again Into Eyes
06. Cat's Eyes - Cat's Eyes
07. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
08. Girls - Father, Son, Holy Ghost
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#3 by Homo Ludens: EMA

2011-12-18T20:18:00.001+02:00

Hominis Ludentis #3
EMA
Past Life Martyred Saints

Ένα βαθούλωμα στη μύτη του καινούργιου μου σκάφους. Μια ρωγμή να βρωμίζει το λευκό του. Μια φουσκωμένη θάλασσα κι ένας μαύρος ουρανός. Βιαστικά τυλίγω το πανί, χωρίζω το άλμπουρο στα δύο, φορτώνω το γερασμένο μου πια Πεζώ, στέλνω ένα μήνυμα ξενερώματος. "Τι άλλο θα πάει σκατά, μου λες;". Δεν μού έρχεται απάντηση. Μού έρχεται δηλαδή, δύο-τρία λεπτά μετά, αλλά δεν είναι απάντηση στο δικό μου μήνυμα. Είναι μια είδηση. Για ένα θάνατο.

"Σού άρεσε η συναυλία;" με ρωτάνε από την Arte Fiasco. "Περίμενα κάτι πιο ανεβαστικό", απαντάω. Φεύγω μάλλον παρεξηγημένος (ευτυχώς που πληρώνω πάντα από μόνος μου το εισιτήριο). Είχα διαβάσει κάπου την ΕΜΑ να λέει ότι στην σκηνή παίζει κάπως γκαραζιάρικα και νόμιζα ότι στο Bios τα πάντα θα ήταν δύο ταχύτητες πάνω. Ήταν όμως κάτι άλλο. Κάτι ανοικτό, ευάλωτο, ψυχοκαθαρτικό. Όχι κάτι που ορίζεις με ένα "μού αρέσει" ή με ένα "δεν μού αρέσει".

Η χρονιά φεύγει κι ακόμη ψάχνω μια νησίδα εύκολης ευτυχίας. ('Ενας τόσο δα νησάκι, ένας καλόβουλος σκόπελος, υπάρχει αύριο στο νούμερο 2 αυτής της λίστας). Ακόμη επιμένω να μην καταλαβαίνω ότι αυτή δεν είναι χρονιά για ελπίδες. Είναι χρονιά για ανασκοπήσεις, ξεκαθαρίσματα, αναθεωρήσεις. Για όλα αυτά που κανέναν δεν βολεύουν, αλλά που όταν ολοκληρώνονται σε κάνουν έναν άλλον, έναν ανώτερο άνθρωπο.

Προσπαθώ να εξηγήσω στη μάνα μου γιατί δεν είναι όλα τόσο γαμημένα. Της μιλάω για το πάρτυ. Για το πώς από μια αυθόρμητη κίνηση στο Internet έχουμε φθάσει σε κάτι που λαχταράμε όλοι για 11μισι μήνες και που μας ανεβάζει τόσο πολύ τον μισό που μένει. Για το πώς μάς γέμισε τόσο που το φροντίσαμε πιο πολύ κι από τις δουλειές μας, για το πώς κατορθώσαμε να βρούμε αναπάντεχη στήριξη, για το πώς θα κάνουμε κάτι ωραίο, μεγάλο, παρεΐστικό, για να φύγει ο κωλοχρόνος με μια ωραία ανάμνηση. Μετά από λίγο κλαίει. Γιατί θυμάται όλα τα άλλα που έγιναν σωστά και οργανωμένα και με λαχτάρα και που τώρα μοιάζουν να χάνονται μέσα στο τσουνάμι.

Ετοιμάζω την τσάντα με το laptop και το περίφημο excel των αποτελεσμάτων της Blogovision. Σηκώνομαι να φύγω έπειτα από τόσες ώρες στο σπίτι του Gone4Sure, να μετράμε ψήφο-ψήφο με άγχος μην κάνουμε κανα λάθος και θίξουμε τον Τομ Γιορκ, τον Τζον Μάους τον Dirty Beaches, ή τον παρανοϊκό Pep-On/Pep-Off, τον εκτός Αθηνών Κωνσταντίνο, ή τον φαντάρο Serpentine Padd που τους ψηφίζουν. "Μακάρι να μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό κάθε μέρα", μου λέει. "Να ήταν αυτή η δουλειά μας"...

Την Πέμπτη, πίσω στο Bios, φαντάζομαι ότι η ατμόσφαιρα θα είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη που άφησα φεύγοντας όταν τέλειωσε η συναυλία της ΕΜΑ. Θα είναι ανεβαστική, σίγουρα -η βοήθεια που μάς δίνει το Jumping Fish, αλλά και τα παιδιά από το Bios και η Jameson νομίζω ότι αποτελούν ιδανικές συνθήκες για να γίνει ένα πραγματικό πάρτυ-, αλλά θέλω να μείνουν κάποια πράγματα από τη Έρικα Άντερσον. Να είμαστε όλοι ανοικτοί. Καθαρτικοί. Eγκεφαλικοί. Να συνειδητοποιήσουμε ότι μερικά πράγματα δεν είναι για να τα απολαμβάνουμε κάθε μέρα.

Μέχρι σήμερα:
03. EMA - Past Life Martyred Saints
04. Bjork - Biophilia
05. Kate Bush - 50 Words For Snow
06. Tori Amos - Night of Hunters
07. Other Lives - Tamer Animals
08. Marissa Nadler - Marissa Nadler
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#3 by Cartoon Dandy: Cults

2011-12-18T19:40:00.000+02:00

Cartoon Dandy's #3
Cults
Cults

Η μπάντα με τα μακριά μαλλιά που μοιάζει με παρακλάδι των Amish στην indie κουλτούρα χρειάστηκε μόνο ένα τραγούδι για να γίνει το darling του Hype Machine και να δελεάσει την Columbia να την υπογράψει και να της βγάλει δίσκο σε χρόνο dt. Και όλα αυτά έγιναν για το καλό μου (ελπίζω και της ανθρωπότητας), γιατί ο κινηματογραφικός 60s pop ήχος των Cults έγινε το soundtrack σε μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές της χρονιάς. Ποιος, άλλωστε, δε θέλει να ακούει ένα κινούμενο ζαχαρωτό που ακούει στο όνομα Madeline Follin να του τραγουδά μελωδικά; Ποιος δε δάκρυσε στο «Rave on»; Ποιος δεν χοροπήδηξε μέχρι να πονέσει η φτέρνα του στο «Abducted»; Ποιος δεν τρίπαρε «Oh My God»; Ποιος δεν λάτρεψε τους Cults; Ίσως αρκετοί, αλλά σίγουρα δεν ήμουν ένας από αυτούς. Μέχρι και στην Πάρνηθα ξαμολήθηκα μετά την προτροπή στο «Go outside» που για μια περίοδο άκουγα στο repeat. Μπάντα αίρεση χωρίς καμία αμφιβολία.

Μέχρι σήμερα:
03. Cults - Cults
04. Hunx and his Punx - Too Young to Be In Love
05. S.C.U.M. - Again Into Eyes
06. Cat's Eyes - Cat's Eyes
07. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
08. Girls - Father, Son, Holy Ghost
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#4 by Homo Ludens: Bjork

2011-12-17T15:21:00.000+02:00

Hominis Ludentis #4
Bjork
Biophilia

Όπως έγραψα και στο "προθερμαντήριο" post αυτής της ψηφοφορίας, η χρονιά απέδωσε πολλούς καλούς καρπούς, αλλά κανέναν που να δίνει νέκταρ. Ως εκ τούτου, ενώ δυσκολεύθηκα πολύ να διαλέξω μόνο είκοσι από τα πολλά όμορφα άλμπουμ, δυσκολεύθηκα ακόμη περισσότερο να βγάλω κάποιο από αυτά στην κορυφή. Όχι γιατί ήταν πολλοί οι ανταγωνιστές, αλλά γιατί ακριβώς κανένα από τα του Top 20 μου δεν ξεχώριζε αισθητά μέσα στο κεφάλι μου από τα υπόλοιπα -ούτε θα κατάφερνε να ανεβεί ως το Νο. 1 σε μια άλλη χρονιά. Στην ουσία έχω τέσσερα νούμερο ένα, κι αυτά απέχουν ελάχιστα από τα νούμερο πέντε ως σαράντα μου.

Μέσα στη χρονιά αποθέωσα το "Biophilia" της Bjork με τη κεκτημένη ταχύτητα του πειθήνιου οργάνου της. Η αλήθεια είναι ότι συνέχισα να το ακούω με ευχαρίστηση μεν, να ξημεροβραδιάζεται στα ηχεία μου, αλλά όχι με την ίδια αποθεωτική καύλα που είχα στις πρώτες τέσσερις - πέντε ακροάσεις. Και πάνω που άρχισα να αμφισβητώ τα αντανακλαστικά μου, μού ήλθε ένα iPad δώρο και η πρώτη εφαρμογή που κατέβασα ήταν το "Biophilia". H προστιθέμενη αξία του να παίζεις το "Crystalline" και να κυνηγάς τους κρυστάλλους στις άκρες ενός τούνελ ξανααπογείωσε τη εκτίμησή μου για το ξωτικό από την Ισλανδία έξω από την στρατόσφαιρα. Κάθε φορά που τολμώ να την αμφισβητήσω, κάτι συμβαίνει και μού δίνει να καταλάβω ότι η Bjork απλά κινείται λίγο πιο γρήγορα προς νέους κόσμους που σύντομα θα ανακαλύψω κι εγώ και θα χαίρομαι που μού τους έδειξε πρώτη.

Ο λόγος που δεν ανεβάζω το "Biophilia" στο Νο. 1 της λίστας μου, όπως όλοι, όσοι διαβάζουν αυτό το blog, περίμεναν, είναι ότι κάνοντάς το, θα διετάρασσα τις σχέσεις μου με τις κυρίες που βρίσκονται στις αμέσως δύο προηγούμενες θέσεις της εικοσάδας μου. Η Κέιτ Μπους και η Τόρι Έιμος είναι, μαζί με την Bjork, κάποιες από τις πιο σταθερές αξίες στα ακούσματά μου, από την εποχή που ακόμη είχα μακριά μαλλιά, έπαιζα κοφτερά riffs σε μια Flying V και φορούσα μόνο μαύρα t-shirts με τον Eddie των Iron Maiden, το νεκροταφείο του Master Of Puppets ή την πεντάλφα των Slayer. Η Bjork, λοιπόν, κλείνει για φέτος την τριπλέτα των αγαπημένων μου κυριών και την ίδια ώρα αποτελεί την γέφυρα για την τετράδα των νούμερο ένα μου -είπαμε, φέτος δεν κατάφερω να ξεχωρίσω ένα άλμπουμ, έχω τέσσερα Νο.1. Στις επόμενες τρεις θέσεις κατοικούν κάποια νέα, υπέροχα παιδιά, γεμάτα ζωή και φιλοδοξίες. Στην Bjork τελειώνει το section "σοφία και μειλιχιότητα" που άνοιξαν οι Τόρι και Κέιτ και ανοίγει το section "οργισμένο μέλλον". Η ίδια η Bjork, βέβαια, πατάει και στις δύο όχθες.

Α ναι: Και το "Mutual Core" είναι το καλλίτερο κομμάτι της χρονιάς κατ' εμέ.

Μέχρι σήμερα:
04. Bjork - Biophilia
05. Kate Bush - 50 Words For Snow
06. Tori Amos - Night of Hunters
07. Other Lives - Tamer Animals
08. Marissa Nadler - Marissa Nadler
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#4 by Cartoon Dandy: Hunx and his Punx

2011-12-17T14:50:00.000+02:00

Cartoon Dandy's #4
Hunx and his Punx
Too Young to Be In Love

O Hunk, Seth Bogart είναι το βασιλιάς του gay rock ‘n roll. Η πλέον αξιομνημόνευτη φιγούρα της LGBT κοινότητας παίρνει κάθε 50s και 60s ηχητικό cliche και το μετατρέπει σε ρυθμικά rock ‘n roll άσματα για gay και straight εφήβους που ξέρουν τις χαρές του στοματικού έρωτα και θέλουν να τραγουδήσουν τις πρώτες τους συναισθηματικές περιπέτειες. Ρετρό τραγούδια που θα μπορούσαν να είχαν τραγουδήσει girl bands του Phil Spector, αλλά για καλή τύχη όλων τα ερμηνεύει ένα αγόρι με περισσό νάζι, μπρίο και gay porn star quality. Κάθε τραγούδι του album είναι τόσο απολαυστικό όσο οι μπανάνες βουτηγμένες σε λιωμένη σοκολάτα γάλακτος. Και για τους haters που θα πουν το album trash, η απάντηση μου έρχεται μέσα από το καλύτερο τραγούδι των Hunx and His Punx… That’s the curse of being young…

Μέχρι σήμερα:
04. Hunx and his Punx - Too Young to Be In Love
05. S.C.U.M. - Again Into Eyes
06. Cat's Eyes - Cat's Eyes
07. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
08. Girls - Father, Son, Holy Ghost
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

Christopher Hitchens, 1949-2011

2011-12-16T22:39:00.001+02:00

Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει ποτέ κανένα βιβλίο του Κρίστοφερ Χίτσενς. Ομολογώ ότι γενικά δεν πολυδιαβάζω βιβλία -αλλά αναπληρώνω στο φυλλομέτρημα, όντας φανατικός των περιοδικών. Ομολογώ ότι ξενέρωσα κάπως που δεν είχε άρθρο του το τελευταίο Vanity Fair -αυτό με την Lady Gaga. Δεν ήξερα ότι τα πράγματα ήταν τόσο χάλια με την υγεία του. Ομολογώ ότι ξενέρωσα πολύ όταν στο πρότελευταίο Vanity Fair -αυτό με την Σκάρλετ Γιόχανσον- ο Χίτσενς έγραφε για την Τζάκι Κένεντι και όχι για την αρρώστια του. Ομολογώ ότι απολάμβανα τα κείμενά του για τον καρκίνο. Ναι, δεν διάβασα ποτέ τα βιβλία του, αλλά και τα κείμενά του στα περιοδικά ήταν αρκετά για να με κάνουν να τον θαυμάζω για την τετράγωνη, καθάρια, κυνική λογική του. Ήταν αμφιλεγόμενος γιατί ήταν ειλικρινής, γιατί δεν είχε τίποτε το προσποιητό επάνω του, γιατί σκεπτόταν και εκφραζόταν με το μυαλό του κι όχι με την τσέπη του, την καρέκλα του ή τα χειροκροτήματα των γύρω του. Αθεϊστής, όχι απλά άθεος, διαπρύσιος μαχητής του ισλαμικού φονταμενταλισμού, αλλά και τιμητής των "ατλαντικών" μεθόδων για την πάταξή του (μπορεί να έχουν ακουστεί πολλά για την ηθική στήριξη που παρείχε στην εισβολή στο Ιράκ -αλλά ο Χίτσενς επίσης στηλίτευσε τα βασανιστήρια και ό,τι απάνθρωπο έκαναν οι Αμερικανοί στους υποτιθέμενους τρομοκράτες, και, βεβαίως, εξήγησε με μεγάλη σαφήνεια γιατί "τέρατα" σαν αυτό του Πακιστάν οφείλουν την ύπαρξή τους αποκλειστικά στις ΗΠΑ), κυνικός και είρων απέναντι σε αμφιλεγόμενες φιγούρες της αμερικανικής πολιτικής, όπως ο Χένρι Κίσινγκερ, ο Χίτσενς ήταν ο ορισμός του one of a kind. Σε έκανε να νιώθεις άβολα ακόμη κι όταν πήγαινες να πεις "μα πόσο συμφωνώ μ' αυτόν τον άνθρωπο". Και συνεχίζω να πιστεύω ότι το magnum opus του ήταν τα κείμενά στα οποία πραγματευόταν τον καρκίνο του. Χωρίς ίχνος ελπίδας ότι θα επιζήσει, αλλά και χωρίς ίχνος απελπισίας γι' αυτό που τον βρήκε. Μάλλον σαν κάποιο είδος τύχης το αντιμετώπιζε. Σαν την ευκαιρία να γίνει αμφιλεγόμενος και ενοχλητικός μια τελευταία φορά. Ποτέ κανείς άλλος δεν μετέτρεψε το θάνατό του σε τέτοιο έργο τέχνης.

#5 by Homo Ludens: Kate Bush

2011-12-16T20:34:00.000+02:00

Hominis Ludentis #5
Kate Bush
50 Words For Snow

H PJ Harvey έκανε concept album τον πόνο, τον πόλεμο, την συνειδητοποίηση της ματαιότητας στο να πιστεύεις και στο να εμπνέεσαι από το υποτιθέμενο μεγαλείο κάποιου άλλου. Η Κέιτ Μπους γλίστρησε τη φωνή σ' ένα πιο νεραϊδένιο concept. Στο "50 Words For Snow" το χιόνι είναι ο ηγέτης, ο χειμώνας είναι ο στρατός του, όλοι εμείς που χώνουμε τα καρότα σ' αυτές τις ανθρωπόμορφες άσπρες μάζες που σύντομα θα λιώσουν, που πετάμε κι άλλη οξιά στο τζάκι, που πίνουμε γκλουβάιν πριν αναμετρηθούμε μια ακόμη φορά με την μαύρη πίστα, είμαστε ο ευκολόπιστος λαός που θ' ανεχόταν αυτήν την αναμέτρηση ακόμη κι αν διαρκούσε για πάντα. Γλυκό, ήπιο, αμέριμνο, δεν είναι άλμπουμ για όλους -και το καταλαβαίνω. Απευθύνεται σε φανατικούς, σ' εμάς τα εύκολα θύματα που είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε για χάρη της Μπους, όσο ακόμη η φωνή της παραπέμπει σε ανεμοδαρμένα ύψη...

Μέχρι σήμερα:
05. Kate Bush - 50 Words For Snow
06. Tori Amos - Night of Hunters
07. Other Lives - Tamer Animals
08. Marissa Nadler - Marissa Nadler
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#5 by Cartoon Dandy: S.C.U.M.

2011-12-16T20:02:00.000+02:00

Cartoon Dandy's #5
S.C.U.M.
Again Into Eyes

Τους αγάπησα από τη στιγμή που αγόρασα πριν χρόνια στη Rough Trade το 45άρι «Visions Arise» και φέτος περίμενα το album τους με μεγαλύτερη λαχτάρα και από μερίδα πατάτες μετά από δύο ώρες χωρίς φαΐ (φάση τρέχει σάλιο). Κάθε τραγούδι του δίσκου είναι μία επική, ηχητική αναπαράσταση του μελοδράματος. Η μεγαλύτερη δύναμη της μπάντας είναι και θα παραμείνει ο ακραία χαρισματικός frontman, Thomas Cohen που τραγουδά τόσο άτεχνα, αλλά τόσο γοητευτικά και καταφέρνει με τη φωνή του και τη βοήθεια των συνθεσάιζερ που κυριαρχούν στον ήχο της μπάντας να σαγηνεύσει και τον πλέον ανέραστο άνθρωπο. Γιατί ο Thomas είναι η προσωποποίηση της φιλοσοφίας του Oscar Wilde και η μουσική της μπάντας του σε album ή conceptual projects (όπως το Signals, ένα από τα οποία ηχογραφήθηκε στην Αθήνα) δε μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από έργο τέχνης. Από αυτά που ακούγονται...

Μέχρι σήμερα:
05. S.C.U.M. - Again Into Eyes
06. Cat's Eyes - Cat's Eyes
07. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
08. Girls - Father, Son, Holy Ghost
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#6 by Cartoon Dandy: Cat's Eyes

2011-12-16T00:59:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #6
Cat's Eyes
Cat's Eyes

To ντουέτο της Rachel Zeffira και του Faris Badwan των Horrors κατάφερε να ενώσει δύο μουσικά ετερόκλητους δημιουργούς και μαζί να δημιουργήσουν τον αγαπημένο 60s pop δίσκο ανθρώπων και φαντασμάτων. Αιθέρια φωνητικά, διαχρονικές μελωδίες από το ζευγάρι που προσπάθησε να δώσει τη δική του ερμηνεία στο μοντέλο «Nancy Sinatra-Lee Hazlewood» και πέτυχε στο πόνημα του με άριστα 11 στα 10. Ένα album για συντροφιά στην αιωνιότητα της μετά θάνατον ζωής και ένας λόγος για τον Faris να παρατήσει τους Horrors.

Μέχρι σήμερα:
06. Cat's Eyes - Cat's Eyes
07. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
08. Girls - Father, Son, Holy Ghost
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#6 by Homo Ludens: Tori Amos

2011-12-15T21:55:00.002+02:00

Hominis Ludentis #6
Tori Amos
Night Of Hunters

Τόσα χρόνια έλεγα ότι η βασικές επιρροές της Τόρι ήταν ο Σατί, ο Ντεμπισί, ο Σούμαν, ο Σούμπερτ, όλα αυτά τα τυπάκια, τέλος πάντων, με τα ευγενή γαλλογερμανικά ονόματα και την εμμονή με το ελεφαντόδοντο των πλήκτρων ενός καλού Steinway. H απόδειξη έρχεται με το κομψοτέχνημα του "Night Of Hunters", ενός δίσκου κατά παραγγελίαν της Deutsche Grammophon όπου η παμμέγιστη συνθέτις κάνει τα δικά της πάνω σε παραλλαγές θεμάτων από τους προαναφερθέντες και μπόλικους ακόμη κλασσικούς. Και που, δυόμισι μήνες μετά την κυκλοφορία του, είναι ήδη κλασσικό και το ίδιο...

Μέχρι σήμερα:
06. Tori Amos - Night of Hunters
07. Other Lives - Tamer Animals
08. Marissa Nadler - Marissa Nadler
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#7 by Homo Ludens: Other Lives

2011-12-14T21:11:00.001+02:00

Hominis Ludentis #7
Other Lives
Tamer Animals

Αν α=20, β=10 και γ=[(α+β)/2]/*, όπου * είναι ο υποκειμενικός συντελεστής εντύπωσης που σού έκανε μια μπάντα που δεν γνώριζες μέχρι που άκουσες το δεύτερό της άλμπουμ (και που όσο μεγαλύτερος του 0 ο συντελεστής, τόσο πιο ψηλά μπαίνει στο top 20 σου η συγκεκριμένη μπάντα), τότε, αφού υπολογίσεις το πόση εντύπωση έκαναν σ' εμένα οι Other Lives (μεγάλη, 2 και βάλε!) και αφού σού ορίσω ως α τους Fleet Foxes (Νο. 20 της λίστας μου) και ως β τους O' Death (Νο. 10) -μείξη των οποίων δύο γκρουπ είναι αυτός που ακούγεται στο "Other Lives"-, βρες ποιο είναι το γ και βάλε εκεί αυτήν την στοχαστική, μελαγχολική σε βαθμό φθινοπώρου, μπάντα από την Οκλαχόμα.

(Μαλάκα μου, ούτε ο Ισοκράτης δεν χωρούσε 115 λέξεις και τόσες παρατακτικές προτάσεις σε μία και μόνο περίοδο...)

Μέχρι σήμερα:
07. Other Lives - Tamer Animals
08. Marissa Nadler - Marissa Nadler
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#7 by Cartoon Dandy: Wu Lyf

2011-12-14T15:53:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #7
Wu Lyf
Go tell fire to the mountain

H μπάντα που ήρθε να σώσει τη φήμη της Γηραιάς Αλβιώνας ότι μπορεί να παράγει νέους ήχους στις χρονιές ισχνών αγελάδων, έχει ένα όνομα που δεν μπορώ ποτέ να θυμηθώ ολόκληρο και κατάφερε να κυκλοφορήσει το album-ναρκωτικό, καθώς είναι μακράν το καλύτερο μουσικό υβρίδιο για να ακούσει κανείς στην παραζάλη των καταχρήσεων, πάσης φύσεως. Κάθε μέρα που περνά, το «Spitting blood» ακούγεται στο κεφάλι μου ακόμα και αν δεν παίζει το album των Wu Lyf σε ακτίνα χιλιομέτρων και κάθε φορά είμαι έτοιμος να κάνω κάτι κολάσιμο. Στο repeat μέχρι για να θυμόμαστε ότι κάποτε βγαίναμε και μεσοβδόμαδα και κάναμε πολλές αταξίες. Επικό από την αρχή ως το τέλος.

Μέχρι σήμερα:
07. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
08. Girls - Father, Son, Holy Ghost
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#8 by Homo Ludens: Marissa Nadler

2011-12-13T16:02:00.000+02:00

Hominis Ludentis #8
Marissa Nadler
Marissa Nadler

Κάποια στιγμή, λίγο πριν το καλοκαίρι, συνειδητοποίησα ότι το 2011 δεν είναι χρονιά για να έχεις ιδέες. Δεν είναι χρονιά για να είσαι δημιουργικός. Δεν είναι χρονιά για να πάρεις φόρα. Γιατί παντού γύρω υπάρχουν βρώμικοι τοίχοι. Και θα κουτουλήσεις. Είμαι άνθρωπος που δεν ησυχάζει ποτέ, που βαριέται εύκολα, που δεν αντέχει στο ίδιο μέρος πάνω από μιάμιση ώρα. Αλλά φέτος έπρεπε να κάτσω στ' αυγά μου. Να μαζέψω όλα όσα μού άρεσαν μέχρι τώρα και να κάτσω επιτέλους να τα απολαύσω. Δυσκολεύθηκα πολύ. Μού φαίνονταν όλα ανώφελα. Ποιό το νόημα να κάτσεις σε δάφνες, αν από εδώ και πέρα το μόνο που θα συναντάς θα είναι αποκαΐδια; Γύρεψα ένα soundtrack που να είναι κάπως κουφό. Να είναι τόσο απλό, ανεπιτήδευτο, λείο, που να καταφέρει να με ηρεμήσει μέσα σ' αυτό το κλειστό δωμάτιο με τους βρώμικους τοίχους. Ευτυχώς, υπήρχε η Μαρίσα Νάντλερ και η dream pop / folk της. Απλή, αλλά όχι απλοϊκή, ανεπιτήδευτη αλλά και αψεγάδιαστη, λεία αλλά κι επικίνδυνη για ο,τιδήποτε το μαλακό. Σε μια πιο ξέφρενη χρονιά δεν θα τής έδινα καν δεύτερη ευκαιρία, φέτος όμως η μελαγχολική της παραμυθία μού έκανε καλό. Προστιθέμενη αξία λόγω συνθηκών και ένα αναπάντεχο νούμερο 8.

(ΥΓ. Συνειδητοποίησα ξαφνικά σήμερα ότι η λατρεμένη μου My Brightest Diamond έβγαλε άλμπουμ τον Οκτώβριο το οποίο δεν πήρα ποτέ είδηση. Το άκουσα μόλις σήμερα. Νομίζω ότι στην δεύτερη ακρόασή του θα κλαίω που δεν μπήκε στη λίστα μου. Αλλά θα ήταν τόσο, μα τόσο άδικο, για την Μαρίσα να εκδιωχθεί έτσι βάναυσα, για μια παλιά αγάπη...)

Μέχρι σήμερα:
08. Marissa Nadler - Marissa Nadler
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#8 by Cartoon Dandy: Girls

2011-12-13T14:32:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #8
Girls
Father, Son, Holy Ghost

Επειδή είναι από το San Francisco, επειδή έχουν frontman τον Christopher Owens a.k.a Indie’s Hunkiest Hunk (ένας τίτλος πιο σημαντικός και αυτόν της Miss Universe), επειδή φορά βελούδινο μπουστάκι στο video του Honey Bunny που θα ζήλευαν μέχρι και οι Take That στα 90s, επειδή είναι το πιο ανεπιτήδευτα συναισθηματικό album της χρονιάς, επειδή είναι βαθύ χωρίς να προσπαθεί καν, επειδή μπορεί να χορέψεις μπλουζ με τα τραγούδια του ακόμα και αν έζησες εφηβεία δύο δεκαετίες πριν, επειδή αποδεικνύει ότι ένα indie album μπορεί να φτύσει τον κυνισμό στα μούτρα.

Μέχρι σήμερα:
08. Girls - Father, Son, Holy Ghost
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#9 by Homo Ludens: PJ Harvey

2011-12-12T16:49:00.002+02:00

Hominis Ludentis #9
PJ Harvey
Let England Shake

Έχω ξαναγράψει για το Europa Universalis III. Είναι το αγαπημένο που παιχνίδι -και νομίζω ότι γενικά θεωρείται το καλλίτερο παιχνίδι στρατηγικής που έχει βγει ποτέ. Διοικείς από το 1399 ως το 1821 κάποιο από τα βασίλεια της εποχής, βγαίνοντας από τον Μεσαίωνα και φθάνοντας ως την εποχή των αγώνων για εθνικές απελευθερώσεις. Δεν πολεμάς απλώς, ελέγχεις τα πάντα: την οικονομία, τον πολιτισμό, την θρησκεία, βλέπεις πώς το ένα επηρεάζει το άλλο, προσπαθείς να ευημερείς βασισμένος σε αυτό που η χώρα σου μπορεί να κάνει καλά. Στην τετραετή μου παρέα με το παιχνιδάκι έχω προσπαθήσει να ικανοποιήσω κάθε εθνικιστική μου φαντασίωση (ελέγχοντας το Βυζάντιο), ιμπεριαλιστική καύλα (παίρνοντας κάποια υπερδύναμη του 14ου αιώνα σαν τη Γαλλία ή την Καστίλλη), την δίψα μου για Ιστορία (διοικώντας μικρά γερμανικά βασίλεια και μαθαίνοντας για την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα χρόνια μετά τον Μεσαίωνα), ή τις "τουριστικές" μου συμπάθειες (Χμερ -σήμερα Καμπότζη-, Αγιούθαγια -σήμερα Ταϋλάνδη-, Βιτζαγιανάγκαρ -σήμερα Ινδία).

Την πιο εντυπωσιακή μου όμως πορεία την έχω κάνει με ένα κράτος που για ιστορικούς λόγους απέφευγα στην αρχή να διοικήσω: την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Καθώς η τριβή με το παιχνίδι σε στέλνει σε επαρχίες άγνωστες, σε καινούργιους κόσμους, σε κόντρες με λαούς που δεν περίμενες ότι θα πολεμήσεις ποτέ, βρίσκεις συχνά τον εαυτό σου να μελετάει την ιστορία της χώρας που διοικείς, περίπου ψάχνοντας μια απάντηση στην ερώτηση: "τι θα έκανε ο Ταμερλάνος / Ερίκος ο Η' / Ναπολέων στη θέση μου;". Κάπως έτσι ανακάλυψα πράγματα για την λαμπερή ιστορία των Οθωμανών που δεν θα μάθαινα με κανέναν άλλον τρόπο σε μια χώρα που θα διατηρεί τις εχθρικές της μνήμες για πάντα -συνέπεια ενός περασμένου μεγαλείου που σήμερα υπάρχει μόνο σαν μέτρο σύγκρισης για την αηδιαστική μας κατάντια και σαν Prozac - μαρμαρωμένος βασιλιάς για ικανότητες που έχουμε και που κάποια στιγμή μαγικά θα ξαναβρούμε και θα μας βγάλουν από τον πάτο του πηγαδιού που κατοικούμε.

Όποιος ξέρει τι πραγματεύεται το δέκατο άλμουμ της PJ Harvey θα έχει ήδη ψιλιαστεί γιατί έγραψα όλα αυτά τα άσχετα παραπάνω. Η μάχη της Καλλίπολης διήρκησε 8 ολόκληρους μήνες πίσω στο 1915 και ήταν η τελευταία μεγάλη στιγμή στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τότε συμμάχου των Γερμανών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Οθωμανοί, αρκετά λιγότεροι σε αριθμό, αλλά καλά οχυρωμένοι στα στενά των Δαρδανελλίων, θα έκαναν τα πάντα για να υπερασπιστούν την πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη. Οι σύμμαχοι είχαν ανάγκη να πάρουν τον Βόσπορο, για να μπορούν να διατηρήσουν ανοικτή την θαλάσσια γραμμή ανεφοδιασμού της Ρωσίας. Οι Οθωμανοί νίκησαν, χάνοντας πάνω από 250.000 άντρες, οι σύμμαχοι κατατροπώθηκαν, με περίπου ισοδύναμο αριθμό νεκρών και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Ήταν μια από τις πιο φονικές μάχες της Ιστορίας.

Η PJ Harvey μεταφέρει στο concept άλμπουμ της τον πόνο των ηττημένων, των χιλιάδων Βρετανών, Γάλλων, αλλά κυρίως Αυστραλών και Νεοζηλανδών που βρίσκονταν χιλιάδες μίλια μακριά από τις πατρίδες τους, πολεμώντας για ένα σκοπό που δεν είχαν καλά καλά καταλάβει. Τα σπαρακτικά της τραγούδια συναποτελούν μια από τις καλλίτερες δουλειές της καριέρας της -εγώ θα την έλεγα και ανάσταση, σε μια περίοδο που έμοιαζε εγκλωβισμένη στις ανούσιες συνεργασίες με τον βαρετό Τζον Πάρις. Αυτό που κρύβεται πίσω από τους βαθιά συναισθηματικούς στίχους της και από τα βαριά μουσικά της μέρη είναι ένα ρέκβιεμ στην ματαιότητα του μεγαλείου. Ιστορικά, η Καλλίπολη κατέστρεψε και τους νικητές και τους ηττημένους και την ίδια ώρα ανέδειξε κομμάτια και των δύο. Τι εννοώ;

Η προσπάθεια για υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης ήταν η τελευταία πράξη του τουρκικού λαού για χάρη του γερασμένου οθωμανικού μοντέλου. Σύντομα, ένας ταλαντούχος αξιωματικός που διακρίθηκε στη μάχη της Καλλίπολης, θα δημιουργούσε την τουρκική δημοκρατία, σε βάρος -σε αβάσταχτο βάρος- και του δικού μας λαού, που με το που ένιωσε λίγο νικητής ξανά ονειρεύθηκε αμέσως την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Μαζί με την Οθωμανική θα πέθαινε σιγά σιγά (αν και χρειάσθηκε ένας παγκόσμιος πόλεμος ακόμη) και η Βρετανική. Οι Αυστραλοί και οι Νεοζηλανδοί νεκροί ξύπνησαν μια και καλή το αίσθημα της αυτοδιάθεσης στους λαούς της Ωκεανίας. Το ίδιο έγινε και στην δυτική Αφρική λόγω των νεκρών Γάλλων υπηκόων (Σενεγαλέζοι, Μαυριτανοί) και φυσικά στην Ινδία, τη Βιρμανία και τα Ιμαλάια όρη.

Μια μάχη με μισό εκατομμύριο νεκρούς θα ήταν παράλογο να μην προξενήσει τόσο ριζικές παγκόσμιες αλλαγές. Και ένα άλμπουμ με αντικείμενο μια τέτοια ιστορική στιγμή θα ήταν αδύνατον να είναι μια μετριότητα. Και μόνο η απόφαση να αναμετρηθείς με το μέγεθος του γεγονότος σημαίνει ότι είσαι σημαντικός και αποφασισμένος. Πόσο μάλλον αν σε λένε και PJ Harvey...

Μέχρι σήμερα:
09. PJ Harvey - Let England Shake
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#9 by Cartoon Dandy: Anna Calvi

2011-12-12T15:21:00.000+02:00

Cartoon Dandy's #9
Anna Calvi
Anna Calvi

Σκοτεινή ατμοσφαιρική pop από μία φωνή που προκαλεί ανατριχίλες όπως μόνο η Siouxsie Sioux μπορούσε, με attitude «σκοτώνω και με γόβα αν χρειαστεί» και περισσό ταλέντο σε live ερμηνείες και μελωδικές κιθαριές. Εννοείται πως η Domino Records κρύβεται και πίσω από αυτό το διαμάντι που άλωσε τη μόδα, στοίχειωσε τις ζωές μας με το «Devil» της και κατάφερε ίσως να γίνει η μοναδική γυναίκα που θα μπορούσε να πατήσει στα βήματα της PJ Harvey, αν και έχει πολλά album ακόμα για να αποδείξει κάτι τέτοιο. Ντεμπούτο έπος, μέγκλα πραγματική. Σκάμε και ακούμε γιατί η Anna τραγουδά.

Μέχρι σήμερα:
09. Anna Calvi - Anna Calvi
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#10 by Homo Ludens: O'Death

2011-12-11T11:06:00.001+02:00

Hominis Ludentis #10
O'Death
Outside

Το "Outside" είναι κάτι σαν το άλμπουμ - σύμβολο του δράματος ετούτης της σκατένιας χρονιάς. Σε μια δεκαετία είτε θα μού φέρνει στο μυαλό άθλιες αναμνήσεις από τα χρόνια της φυλακής που θα έχουν πια φύγει ανεπιστρεπτί, είτε όλα μου τα ακούσματα θα είναι σαν κι αυτό: μεσαιωνικά, ζοφερά, τρομαγμένα -το soundtrack της νέας μας μιζέριας. Το σαβορανολικό τους κήρυγμα, μπλεγμένο με μια διεστραμμένη ιδέα περί της country και της folk είναι η μουσική του σκοταδισμού στον οποίον βουτάμε με μανία, μια ολόκληρη γενιά, ένας ολόκληρος λαός -παίρνεις μια ιδέα από το εξώφυλλό τους. Το ανελέητο σφυροκόπημα του μπάντζου τους είναι το αυτομαστίγωμα που ευλαβικά περιμένουμε πως θα μας σώσει, ανήμποροι ν' αντιδράσουμε αλλιώς -μόνο μια ανώτερη δύναμη μπορεί πια να δώσει τη λύση. Ετούτοι εδώ είναι οι Mumford & Sons του φτωχού, του φοβισμένου, του ανήμπορου. Και αυτή τους η μαυρίλα έχει κάτι το μεταφυσικά μεθυστικό.

Μέχρι σήμερα:
10. O'Death - Outside
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#10 by Cartoon Dandy: Veronica Falls

2011-12-11T11:01:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #10
Veronica Falls
Veronica Falls

Όσα χρόνια και να περάσουν η Γηραιά Αλβιόνα θα είναι πάντα η μεγάλη μου μουσική αγάπη. Τι και αν δεν ήταν η καλύτερη χρονιά για τα συγκροτήματα της, το κακό προαίσθημα των Veronica Falls έγινε ήδη ένα C86 άσμα και η κιθαριστική indie pop τους δε βρήκε την αγάπη σε κάποιο νεκροταφείο (μουσικό ή πραγματικό), αλλά στην καρδιά όλων όσοι έχουμε πάθει τράβηγμα στον αυχένα από το headbanging στο Beachy Head, έχουμε λιώσει παπούτσια με τους ρετρό χορούς μας και έχουμε ουρλιάξει όλο το album τους στίχο-στίχο. Απλό, αλλά όχι απλοϊκό το album ξεθάβει όλες τις 60s εμμονές των παιδιών που μεγάλωσαν με surf και post punk και τις ανασταίνει σε ένα pop μουσικό ιδίωμα που θα μνημονεύεται για πάντα από μία μικρή, αλλά φανατική μερίδα ανθρώπων.

Μέχρι σήμερα:
10. Veronica Falls - Veronica Falls
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#11 by Homo Ludens: Feist

2011-12-10T19:39:00.001+02:00

Hominis Ludentis #11
Feist
Metals

Ακολουθεί spoiler για το Top 10 μου. Αλλά επειδή κανείς δεν χέστηκε για το τι σκατά θα ψηφίσω στην Blogovision, συνεχίζω ακάθεκτος: Σε μια χρονιά που όλοι οι μεγάλοι έρωτες του παρελθόντος με πήραν τηλέφωνο με σειρηνώδεις διαθέσεις και με κάλεσαν στο διαμέρισμά τους, να πιούμε ένα ποτό και να ακούσουμε το τελευταίο τους άλμπουμ μαζί -"να μου πεις την άποψή σου μωρέ", εκείνη που ήταν η πιο μεγάλη καψούρα απ' όλες ήταν και το τηλεφώνημα στο οποίο θα έλεγα πιο εύκολα "όχι". Τα καλά νέα είναι ότι δεν με κάλεσαν όλες ταυτόχρονα, οπότε στην εικοσάδα μου για φέτος έχω να πω για όλες τις νύκτες που πέρασα μαζί τους. Και με την Bjork και με την Τόρι Έιμος και με την Κέιτ Μπους (ξέρω, η παρομοίωση αρχίζει να γίνεται κάπως εμετική όταν σκεφτείς πώς θα ήταν όντως να σε έσερναν όλες αυτές στο κρεββάτι τους...) και, φυσικά, με την Λέσλι Φάιστ. Μόνο που η Λέσλι φέτος ήταν πιο κλειστή από ποτέ. Κάτι είχε στο κεφάλι της, κάτι που την έκανε πολύ εσωστρεφή, πολύ κλειστή, πολύ "δύσκολη". Δεν θα αποκαλύψω περισσότερες λεπτομέρειες για το τι έγινε εκείνη τη βραδιά που πήγα σπίτι της. Αλλά μόνο ότι όλες οι υπόλοιπες είναι στο Top 10 μου, ενώ αυτή όχι. Την αγαπώ, βέβαια, ακόμη...

Μέχρι σήμερα:
11. Feist - Metals
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#11 by Cartoon Dandy: Austra

2011-12-10T19:35:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #11
Austra
Feel It Break

Η λεσβία που τραγουδά με φωνή αγγέλου και έβαλε την Karin Elisabeth Dreijer Andersson a.k.a. Fever Ray να τρώει τα λευκά της μαλλιά από τη ζήλια, Katie Stelmanis είναι η γυναίκα πίσω από τις σκοτεινές μελωδίες των Austra και τα sexy σύνθια που μπορούν να ακουστούν σε θρησκευτικές τελετές και club με την ίδια ευκολία. Οι Austra είναι άλλη μία μπάντα της Domino που κυκλοφορεί ένα σπουδαίο album και δείχνει ότι οι ιθύνοντες της εταιρίας όχι απλά δεν έχουν χάσει το touch, αλλά μπορούν να βρουν και άλλα μουσικά διαμάντια σε μία χώρα όπως ο Καναδάς και μετά τους Arcade Fire. Οι «Young and Gay» δε μπορούν παρά να λατρέψουν το τραγούδι-sex, Beat and the Pulse που μάλλον έγινε το soundtrack για πολλά φασώματα.

Μέχρι σήμερα:
11. Austra - Feel It Break
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#12 by Homo Ludens: Jesse Sykes & The Sweet Hereafter

2011-12-09T16:18:00.001+02:00

Hominis Ludentis #12
Jesse Sykes & The Sweet Hereafter
Marble Son

Ντράπηκα όταν κατάλαβα πως η Τζέσι Σάικς και η μπάντα της βγάζουν άλμπουμ -και τι άλμπουμ!- εδώ και μια δεκαετία κι εγώ τους έμαθα μόλις φέτος το καλοκαίρι. Ντράπηκα όταν συνειδητοποίησα πως αυτή η σπαρακτική φωνή ανήκει στην και όχι στον Τζέσι. Ήμουν σχεδόν σίγουρος στο πρώτο άκουσμα ότι επρόκειτο για κάποιον ιδιαίτερο τύπο που θα τον έβαζα στο ίδιο φωνητικό πάνθεον που έχω ανεβάσει τον Destroyer και τον Άντονι Χέγκαρτι. Το ότι είναι τελικά γυναίκα όχι μόνο δεν αναιρεί την ιδιαιτερότητα, αλλά προσθέτει στο απόκοσμο και στο επιβλητικό του όλου πράγματος. Αυτό το μπλέξιμο της μελαγχολίας του alternative rock με τον ηλεκτρισμό της ψυχεδέλειας, το βάρος του post rock και το ατάραχο τραγούδισμα της country είναι ένα σπάνιο ιδίωμα που ναι μεν η Τζέσι και η μπάντα της το σερβίρουν για τέταρτη φορά, αλλά μην έχοντας ακούσει τα προηγούμενα τρία πριν ανακαλύψω το "Marble Son", με έπιασε απ' το λαιμό και δεν μ' άφηνε να ανασάνω για μέρες. Αν την είχα παρακολουθήσει από την αρχή της καριέρας της, ίσως το φετινό της άλμπουμ να μην έφθανε τόσο ψηλά, το ομολογώ, καθώς δεν είναι καλλίτερο από τα προηγούμενα τρία της. Απ' την άλλην, ίσως να έφθασε ακριβώς εκεί που έπρεπε και απλά στην Blogovision του 2007 να έπρεπε να έχω ψηφίσει το "Like, Love, Lust and the Open Halls of the Soul" στην πρώτη μου τριάδα...

Μέχρι σήμερα:
12. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Marble Son
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#12 by Cartoon Dandy: Florence + The Machine

2011-12-09T16:09:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #12

Florence + The Machine

Ceremonials

Ναι, δεν το έχω λιώσει όπως το Lungs, αλλά δε σημαίνει ότι η Florence Welch δεν κυκλοφόρησε ακόμα ένα μουσικό pop έπος. Εμπνευσμένο από τα φαντάσματα και τις ιεροτελεστίες, το Ceremonials ήταν το πρώτο album που έβαλα στο νέο μου διαμέρισμα, το πρώτο που χόρεψα γυμνός στο σαλόνι σε μία domestic εκδοχή παγανισμού, το cd που αποφάσισα ότι θέλω να επενδύσει μουσικά την κηδεία μου. Δεν το λες και λίγο να λύνεις σε τόσο μικρή ηλικία το θέμα της μουσικής για ένα τέτοιο event. Σκοτεινή pop από μία γυναίκα που είναι η πιο δυναμική γυναικεία περσόνα που κατάφερε να μεταπηδήσει από την indie σφαίρα στο mainstream στερέωμα. Είμαι ερωτευμένος με καθετί που κάνει η Florence και ίσως η 12η θέση να την αδικεί, αλλά είχε μόνο ένα «What the water gave me» το album για κάνει τα δάκρυα μου να τρέχουν ποτάμι και ένα «Shake it out» που βάζει δυναμική υποψηφιότητα για να μπει στην anthemic πεντάδα της μουσικής ever.

Μέχρι σήμερα:
12. Florence + The Machine - Ceremonials

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#13 by Homo Ludens: Florence + The Machine

2011-12-08T16:06:00.001+02:00

Hominis Ludentis #13
Florence + The Machine
Ceremonials

Το "Lungs" ήταν το κοκκινοτρίχικο περίβλημα δύο τρελλών hits ("Dog Days Are Over" και "You 've Got The Love"). Ικανοποιητικό για ντεμπούτο, ειδικά από την στιγμή που το πρόσφερε αυτό το παράξενο, ψηλόλιγνο πλάσμα που ακούει στο όνομα Φλοράνς και άρα ερχόταν σε εντυπωσιακό αμπαλάζ που δεν θα μπορούσε να μας αφήσει ασυγκίνητους. Αλλά σε καμμία περίπτωση δεν ήταν άλμπουμ -και εδώ στην Blogovision ψηφίζουμε άλμπουμ και όχι μεμονωμένα τραγούδια. Παρ' όλ' αυτά το 2009 οι Florence + The Machine χώρεσαν στην πρώτη εικοσάδα των Ελλήνων bloggers. Και αναρωτιέμαι: Αν τότε έφθασαν στο 20 με 2 τραγούδια, πού θα πάνε φέτος με 15; Γιατί το "Ceremonials" είναι ένα πραγματικό άλμπουμ. Έχει ιστορία να αφηγηθεί, έχει κορυφώσεις, παύσεις και γέφυρες, έχει hits, αλλά όχι τόσο πομπώδη που να επισκιάζουν τα υπόλοιπα, επίσης πολύ καλά δομημένα, κομμάτια... Όταν το πρωτάκουσα, κάπως με κούρασε η μεγάλη του διάρκεια. Ίσως γιατί δεν έδωσα την δέουσα προσοχή, προκατειλημμένος λόγω του "Lungs". Όταν τού αφοσιώθηκα, συνειδητοποίησα ότι το "Ceremonials" είναι το pop άκουσμα της χρονιάς και το παρακολούθησα να σκαρφαλώνει τρεις-τρεις τις θέσεις στη λίστα μου, για να φθάσει ως εδώ πάνω.

Μέχρι σήμερα:
13. Florence + The Machine - Ceremonials
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#13 by Cartoon Dandy: Esben & the Witch

2011-12-08T13:37:00.000+02:00

Cartoon Dandy's #13
Esben & the Witch
Violet Cries

Σκοτεινό, απόκοσμο, γοτθικό (αλλά όχι goth), ηχητικό αριστούργημα που ακούγεται σαν ένα παιδικό παραμύθι χωρίς happy end ή έναν εφιάλτη που σε παρασύρει στο απόλυτο σκότος όσο οι Σειρήνες τραγουδούν την πτώση του καθενός. Ξυπνά τα πιο σκοτεινά και έντονα συναισθήματα και ενδείκνυται για στιγμές που η μοναξιά και η θλίψη είναι οι μοναδικές παρουσίες στο άδειο σπίτι ακόμα και αν δεν αυτό είναι η εγκαταλελειμμένη έπαυλη στα περίχωρα του Λονδίνου ή το στοιχειωμένο κάστρο του παππού σας στη Βαυαρία. Πομπώδες, αλλά με αιτία κέρδισαν την προσοχή μου με το παγανιστικό τους όνομα και συνεχίζουν να μου προκαλούν δέος κάθε φορά που ακούω το «Marching Song».

Μέχρι σήμερα:

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#14 by Homo Ludens: Eleanor Friedberger

2011-12-07T12:52:00.001+02:00

Hominis Ludentis #14
Eleanor Friedberger
Last Summer

Το εξώφυλλο θυμίζει τις χρυσές επιτυχίες της Γλυκερίας από την δεκαετία του '80. Αλίμονο, καμμία σχέση δεν έχει το γλυκερό, γλυκανάλατο, γλυκοπάπαρο τίποτε της προαναφερθείσης με το ειλικρινές, απλό, αποστασιοποιημένο του θηλυκού μισού των Fiery Furnaces. Η Έλενορ είναι ο ορισμός της indie singer/songwriter, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, δεν προσπαθεί να στριμώξει όσα θέλει να πει σε πιασάρικες μελωδίες και επιβλητικά ρεφρέν. Κάνει ακριβώς το αντίθετο: Παραληρεί επάνω στη μουσική της, αγνοώντας την επιδεικτικά, γιατί πρέπει να τελειώσει τις ιστορίες που ξεκίνησε να λέει. Βιάζει το πιάνο της έτσι για πλάκα, ενορχηστρώνει α λα Feist όπου της καυλώσει, κοπανιέται σ' ένα ξέφρενο ξέσπασμα με την κιθάρα και τα ντραμς κάποια άλλη στιγμή -δεν έχει αρχή, μέση και τέλος κι όμως σε υποχρεώνει κάπως να παίζεις το "Last Summer" στο repeat και να ανακαλύψεις την χρυσή τομή που τα ενώνει όλα. Είναι το π στο φ σου.

Μέχρι σήμερα:
14. Eleanor Friedberger - Last Summer
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#14 by Cartoon Dandy: Bjork

2011-12-07T11:40:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #14
Bjork
Biophilia

Όσο μίσησα το Volta, τόσο αγάπησα το Biophillia. Δεν έχω καν iPad και η ακρόαση του τελευταίου εκκεντρικά pop δίσκου της Bjork ήταν μία εμπειρία που έκαψε τον εγκέφαλο μου χωρίς καν να χρησιμοποιήσω παραισθησιογόνα. Το μέλλον της μουσικής κλείνεται στα 14 τραγούδια του δίσκου (γιατί ακούμε μόνο τη Deluxe έκδοση του και τίποτα λιγότερο). Ίσως η θέση του Biophilia στη λίστα μου να είναι άδικη, αλλά όλα τα παραπάνω έχουν μεγαλύτερη συναισθηματική αξία.

Μέχρι σήμερα:

14. Bjork - Biophilia
15. Dum Dum Girls - Only in Dreams
16. Metronomy - The English Riviera
17. Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen
18. Toro Y Moi - Underneath the Pine

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#15 by Cartoon Dandy: Dum Dum Girls

2011-12-07T11:33:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #15
Dum Dum Girls
Only in Dreams

Το single της χρόνιας είναι σίγουρα το «Bedroom eyes» των Dum Dum Girls και αυτό αρκεί για να βάλει το τελευταίο album της μπάντας στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. Πόσο μάλλον που και τα υπόλοιπα τραγουδάκια είναι καλιφορνέζικα indie pop διαμαντάκια που δεν ανακαλύπτουν την πυρίτιδα, αλλά δείχνουν την πραγματική girl power του 2011. All i need is... Dum Dum power.

Μέχρι σήμερα:

15. Dum Dum Girls - Only in Dreams
16. Metronomy - The English Riviera
17. Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen
18. Toro Y Moi - Underneath the Pine

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#15 by Homo Ludens: The Twilight Singers

2011-12-06T17:53:00.001+02:00

Hominis Ludentis #16
The Twilight Singers
Dynamite Steps

Το 1993 ήλθε ένας καινούργιος προπονητής στο σύλλογο, για να αναλάβει αποκλειστικά τους αθλητές μεσαίων αποστάσεων. Ήταν πολύ νέος, 7-8 χρόνια μόλις μεγαλύτερός μου, με αντισυμβατικές μεθόδους (σε σχέση με όσα γνώριζα μέχρι τότε) και δεν μας γύμναζε για χαβαλέ. Απαιτούσε να βγάλουμε από μέσα μας τον καλλίτερό μας εαυτό. Σύντομα στο γκρουπ απομείναμε μόλις δύο άτομα.

Το 2000 αντιμετώπισα ένα σοβαρό πρόβλημα με τα ούλα μου. Ήταν μια σπάνια ασθένεια, μια επιδείνωση της κοινής ουλίτιδας που συμβαίνει μια στις δέκα χιλιάδες φορές. Επί έναν ολόκληρο μήνα αιμορραγούσα ασταμάτητα κάθε φορά που βρισκόμουν σε ένταση, κάτι που καθιστούσε τις προπονήσεις μου ένα αφόρητο μαρτύριο. Έχανα βάρος, δυνάμεις, ταχύτητα, αντοχή, έχασα όλα όσα κέρδισα στην πιο γερή προετοιμασία που είχα κάνει ποτέ στην καριέρα μου. Την προηγούμενη χρονιά δεν είχα τρέξει ούτε μισό αγώνα λόγω τραυματισμών και αυτή η ασθένεια τώρα ερχόταν να λήξει πρόωρα αυτό που είχε ξεκινήσει επτά χρόνια νωρίτερα όταν ένας πιτσιρικάς προπονητής με είχε πείσει ότι θα γίνω πρωταθλητής μια μέρα. Προς το τέλος της σεζόν έτρεξα το τρίτο καλλίτερο 800άρι που είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου. Ο νέος μου προπονητής ενθουσιάστηκε: "Εντάξει, χαλάλι τα βάσανα", μου είπε, "αν μπορείς μετά από όλα αυτά να κάνεις τέτοιο χρόνο τώρα, φαντάσου τι ρεκόρ θα κάνεις του χρόνου". Του απάντησα: "Δεν θα υπάρξει 'του χρόνου'. Σταματάω".

Το 2008, κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου βρισκόμουν για windsurf στη Σητεία. Δεν είδα ούτε ένα δευτερόλεπτο από τα αγωνίσματα του στίβου.

Το 1993, το "Gentlemen" των Afghan Whigs ήταν το δικό μου "Nevermind". Είχα ήδη αρχίσει να ακούω κι άλλες μουσικές πλην της metal, αλλά ήταν η παρέα του Ντούλι που μ' έκανε να αλλάξω δρόμο για τα καλά. Το 2000, όταν έκλεινα ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή μου κι άνοιγα ένα ολοκαίνουργιο (ενάμισι μήνα μετά την απόφασή μου να εγκαταλείψω το στίβο, έπιανα την πρώτη μου "κανονική" δουλειά -με γραφείο και ΙΚΑ, ξέρεις), ο Ντούλι τραγουδούσε τα μπλουζ με τους Twilight Singers. Ήταν σαν ένα φιλικό χέρι να μου κτυπάει τον ώμο και μια γνώριμη φωνή να μού λέει: "έλα, πάμε παρέα". Το 2008 είχα κολλήσει με το "Saturnalia" των Gutter Twins. Μ' αυτό και με το windsurf. Δεν θυμάμαι να έχω κρατήσει φιλίες μ' ένα μουσικό περισσότερα συνεχόμενα χρόνια απ' όσα με τον Γκρεγκ Ντούλι. Χάρηκα τόσο πολύ που ξαναβρήκε τη φόρμα του φέτος μετά το μέτριο "Powder Burns" που βιάστηκα να γράψω ότι το "Dynamite Steps" είναι το καλλίτερο στην ιστορία των Τwilight Singers. Μετά θυμήθηκα το "Blackberry Belle". Kι έψαξα να βρω τι έκανα τότε, το 2003. Το 2003 ήμουν ο άρχοντας του κόσμου.

Μέχρι σήμερα:
15. The Twilight Singers - Dynamite Steps
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#16 by Cartoon Dandy: Metronomy

2011-12-05T21:56:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #16
Metronomy
The English Riviera

Επειδή σκέφτηκαν τον πιο σαρκαστικό τίτλο που θα μπορούσε να έχει ένα βρετανικό album, επειδή είναι το πιο άμεσο pop album που έχoυν κυκλοφορήσει, επειδή πάτησαν άφοβα στα χωράφια της mainstream αισθητικής και δεν αλώθηκαν (με το single τους «the Bay»), επειδή καταφέρνουν να κάνουν τους πάντες να χορέψουν με το σχεδόν νωχελικό ήχο τους, επειδή έχουν ζουμπουρλούδικο τραγουδιστή, επειδή μου έδωσαν το «Look». Για αυτό, Metronomy μόνο.

Μέχρι σήμερα:

16. Metronomy - The English Riviera
17. Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen
18. Toro Y Moi - Underneath the Pine

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#16 by Homo Ludens: Okkervil River

2011-12-05T20:57:00.001+02:00

Hominis Ludentis #16
Okkervil River
I Am Very Far

Όπως και με τους Wilco, έτσι και με τους Okkervil River συνέβη φέτος κάτι το μαγικό: Μια μπάντα που εκτιμώ τόσα χρόνια, αλλά που ποτέ δεν με είχε καταφέρει στο παρελθόν να κολλήσω με μια κυκλοφορία της, καρφώθηκε από το καλοκαίρι και μετά στα ηχεία μου (κυρίως του αυτοκινήτου, όπου η Β. με κράζει ότι έχω να ανανεώσω το στικάκι με τα MP3 από πάντα -έτσι είναι, έχω φάει "οδηγικά" κολλήματα). Είναι που φέτος ανέμειξαν την ιντίλα της folk και της americana τους με ανεβαστικά ποπ στοιχεία, σε ένα επικό, θριαμβευτικό, ανθεμικό άλμπουμ που θα έμπαινε στην εικοσάδα μου ακόμη κι αν είχε για μόνη τραγουδάρα το "We Need A Myth" (ευτυχώς έχει πολλά περισσότερα...).

Μέχρι σήμερα:
16. Okkervil River - I Am Very Far
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#17 by Homo Ludens: Treefight For Sunlight

2011-12-04T19:32:00.001+02:00

Hominis Ludentis #17
Treefight for Sunlight
Treefight for Sunlight

Αν πετύχεις την Κοπεγχάγη με ήλιο, να ξέρεις: θα είναι απ' τα καλλίτερα ταξίδια που έκανες ποτέ. Αν την πετύχεις με ήλιο και δεν βαριέσαι να περπατάς, δηλαδή, ή να κάνεις πετάλι. Αν δεν πετύχεις την Κοπεγχάγη με ήλιο, υπάρχει μία μόνο σωτηρία. Ένα από τα δεκάδες live acts που φιλοξενεί η δανέζικη πρωτεύουσα να είναι από τους ντόπιους ήρωες Treefight For Sunlight. Τους "σαν τους MGMT με ένα twist από Fleet Foxes", δηλαδή, κορυφαίους Σκανδιναβούς μουσικούς για φέτος. Αν πετύχεις την Κοπεγχάγη με ήλιο και με τους Treefight for Sunlight στην σκηνή, πάρε με τηλέφωνο να ανεβώ στην πρώτη πτήση.

Μέχρι σήμερα:
17. Treefight for Sunlight - Treefight for Sunlight

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#17 by Cartoon Dandy: Josh T. Pearson

2011-12-04T19:24:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #17
Josh T. Pearson
Last of the Country Gentlemen

Η folk είχε μία πολύ παραγωγική χρονιά και ο Josh αναμετρήθηκε στην καρδιά μου με τον Bon Iver για τη «folk» θέση που είχα στην εικοσάδα μου. Εν τέλει ο πρώτος νίκησε κατά κράτος. Μελαγχολικό, μελοδραματικό αριστούργημα που μπορεί να σου κρατήσει συντροφιά στις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα και όχι μόνο να απελευθερώσει το δάκρυ που συγκρατείς για να φανείς δυνατός, αλλά να το μετατρέψει σε ποτάμι. Πιο συναισθηματικό μες στην ωμότητα του δεν μπορεί να γίνει το album του Josh. Αν το live του στην Αθήνα στις 10 Δεκέμβρη στο Bios είναι το ίδιο έντονο με το δίσκο θα μετανιώσω που δεν το έβαλα στην πρώτη πεντάδα.

Μέχρι σήμερα:

17. Josh T. Pearson - Last of the Country Gentlemen
18. Toro Y Moi - Underneath the Pine

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

#18 by Homo Ludens: Wilco

2011-12-03T21:40:00.001+02:00

Hominis Ludentis #18
Wilco
The Whole Love

Άργησα να ποστάρω, γιατί ξαφνικά με έχει πιάσει μια βαρεμάρα με την Blogovision και το μόνο που θέλω είναι να γίνει Ιούλιος και να αρχίσει ο Γύρος της Γαλλίας. Επίσης, γιατί πίνω κάτι Ballantine's (τιμημένο, φθηνό, σκωτσέζικο blend που λατρεύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '80 και που μπροστά του δεν κλάνει ούτε η μεικτή malts του νησιού του Skye) απ' τις επτά το απόγευμα και με έπιασε δημιουργικός οίστρος και γράφω άλλα. Και τρώω σοκολατάκια. Κάνω παρέα με μικρά μπλε παραλληλόγραμμα Υγείας Παυλίδη. Μόνο. Και γιατί άκουγα Bjork και Τόρι και είχα ξεχάσει να ακούσω Wilco για να πάρω μια έμπνευση της τελευταίας στιγμής και να γράψω πέντε αράδες για το νούμερο δεκαοκτώ μου.

Βασικά, τι να γράψω, το ξέρεις ήδη το παραμύθι: Το "The Whole Love" είναι ο καλλίτερος δίσκος της καριέρας τους. Κι αυτή είναι μια μπάντα που σε έκανε μια ζωή να λες "ρε συ, τι καλά παιδιά αυτοί οι Wilco, αλλά όχι και να πέσω στο κρεββάτι μαζί τους". Τώρα κάτι άλλαξε και μια alternative country rock καύλα διαχύθηκε στην ατμόσφαιρα. Κάποιοι λένε ότι οφείλεται στο ότι άλλαξαν δισκογραφική και ηχογραφούν πια για τον εαυτό τους. Χέστηκα γι' αυτά τα κλαδικά. Εγώ απλά ξέρω ότι είναι το πρώτο τους άλμπουμ που κατσικώθηκε τόσο γερά στην καρδιά μου. Και επίσης, τώρα που το ακούω με Υγείας Παυλίδη και Ballantine's, έχω να πω ότι ταιριάζει μια χαρά και με αυτά. Μαλάκα, "Μπαλαντάιν". Πόσο θά 'θελα να με λέγανε Μπαλαντάιν. "Τίμοθι Μπαλαντάιν, ξάδελφος του Χαϊλάντερ, χάρηκα πολύ".

Μέχρι σήμερα:

18. Wilco - The Whole Love
19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#18 by Cartoon Dandy: Toro Y Moi

2011-12-03T16:17:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #18
Toro Y Moi
Underneath the Pine

Το chillwave ήταν για το 2011 ότι ήταν το post punk για το 2004 και το nu rave για το 2005. Και ανάμεσα στην κάθε πικραμένη αρτίστα που αποφάσισε λόγω του hype να φέρει τη balearic αισθητική στη μουσική της, υπήρξαν και κάποιοι που το έκαναν αριστουργηματικά όπως ο Chazwick Bundick a.k.a. Toro Y Moi. Έχει και το "Underneath the Pine" ως αποδεικτικό στοιχείο άλλωστε.

<p>&amp;lt;/center&amp;gt;</p>

The Story So Far:

18. Toro Y Moi - Underneath the Pine

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

Μονομαχία στο Κολοσσαίο

2011-12-02T20:02:00.001+02:00

#19 by Homo Ludens: Danger Mouse & Daniele Luppi

2011-12-02T18:23:00.001+02:00

Hominis Ludentis #19
Danger Mouse & Daniele Luppi
Rome
Την πιο όμορφη ατάκα για το “Rome” την διάβασα στην “Boston Globe”: «Η μεγάλη, και μοναδική, απογοήτευση είναι πως, μόλις το ακούσεις, θα θες να δεις και την ταινία για την οποία γράφτηκε. Μόνο που δεν υπάρχει καμμία ταινία». Εικοσάδα χωρίς τον ταλαντούχο κύριο Danger Mouse απλά δεν νοείται. Και ειδικά φέτος, που κάνει παρέα με τον σύγχρονο Μορικόνε, τον απίστευτο Ντανιέλε Λούπι και με τους λατρεμένους Νόρα Τζόουνς και Τζακ Ουάιτ, μια τέτοια παράλειψη θα ήταν σαν να έμπαινες στο σαλούν χωρίς να έχεις γεμισμένες και τις έξι θαλάμες του κολτ σου. Τόσο επικίνδυνο. Θα έφτανε σίγουρα πολύ πιο ψηλά, αν δεν είχαμε όντως ένα σοβαρό πρόβλημα: Δεν υπάρχει καμμία ταινία...

The Story So Far:

19. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

20. Fleet Foxes - Helplessness Blues

#19 by Cartoon Dandy: M83

2011-12-02T18:14:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #19
M83
Hurry Up, We 'Re Dreaming

Το να γράφεις μουσική όταν ονειρεύεσαι είναι μάλλον ταλέντο των M83 που σε ένα διπλό δίσκο έκλεισαν το πιο μακροσκελές dream pop αριστούργημα. Κρατά όλους τους εφιάλτες μακριά. Το λέει κάθε hipster γιατρός.

The Story So Far:

19. M83 - Hurry Up, We' Re Dreaming

20. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?

Northern Indie

2011-12-02T12:22:00.001+02:00

Περάσαμε τόσο καλά στο πάρτυ - προθέρμανση της Blogovision προχθές στην Κηφισιά που από την εξάντληση χθες δεν μπορούσα ούτε τις φωτογραφίες από τη μηχανή να κατεβάσω. Αν χορέψαμε τόσο στις 30 Νοεμβρίου, φαντάσου τι έχει να γίνει στις 22 Δεκεμβρίου στο Bios...

#20 by Homo Ludens: Fleet Foxes

2011-12-01T15:21:00.001+02:00

Hominis Ludentis #20
Fleet Foxes
Helplessness Blues

H ματαιόδοξη υπερβολή του με ξένισε στην αρχή. Με τρόμαξε αυτό το παγανιστικό, ψυχεδελικό μανιφέστο που οι Fleet Foxes αποφάσισαν ότι έπρεπε να καταθέσουν, για να κατοχυρώσουν τον ήχο τους. Η κέλτικη, χίπικη ψυχή τους τούς είχε φορέσει φωτοστέφανα στο ομώνυμο ντεμπούτο τους, αλλά επεξεργασμένη πια, έμοιαζε επιθετική στο δεύτερο άλμπουμ τους. Οι Fleet Foxes ήθελαν με το ζόρι να γίνουν μεγάλοι -κι αυτό με ενοχλούσε. Αλλά θα ήμουν άδικος αν δεν έδινα στο "Helplessness Blues" μια δεύτερη ευκαιρία. Δεν έγιναν από τη μία μέρα στην άλλη κακοί μουσικοί οι Fleet Foxes. Και μπορεί να είχαν πια για μπροστάρη το διάβολο, αλλά η αύρα τους παρέμενε αγγελική -και σ' αυτές τις σαμανικές τελετές ξέρεις πόσο εύκολο είναι να περάσεις από τη μια πλευρά στην άλλη. Η τιμητική, εικοστή θέση είθισται να δίνεται κάθε χρόνο στην Blogovision σε άλμπουμ που δεν γίνεται να αγνοήσεις, αλλά που δεν σού πάει η καρδιά να αποθεώσεις -γιατί ήταν ακριβώς η καρδιά σου που αγνοήθηκε τόσο επιδεικτικά από τους δημιουργούς τους. Το "Helplessness Blues" είναι ο ορισμός του άλμπουμ "Νο.20 στην Blogovision". Θα ήταν αριστούργημα αν μιλούσε σ' εμάς και όχι στον καθρέπτη μπροστά στον οποίο στήθηκαν γυμνοί ο Ρόμπιν Πέκνολντ και η μουσάτη παρέα του για μια τελετή αυτοαποθέωσης του μουσικού τους μεγαλείου.

#20 by Cartoon Dandy: The Vaccines

2011-12-01T15:12:00.001+02:00

Cartoon Dandy's #20
The Vaccines
What Did You Expect From The Vaccines?

Καβλωμένες μετεφηβικές κιθάρες που ενδείκνυνται για φάσωμα και headbanging στην κίνηση της παραλιακής. Έχει συμβεί.

Rock the Vote 2011: Cartoon Dandy's #21-40

2011-12-01T13:09:00.001+02:00

21.PJ Harvey - Let England Shake
22. Smith Westerns - Dye It Blonde
23. The Horrors - Skying
24. EMA - Past Life Martyred Saints
25. The Drums - Portamento
26. Tennis - Cape Dory
27. Seapony - Go with Me
28. TV On The Radio - Nine Types Of Light
29. Black Lips - Arabian Mountain
30. Vivian Girls - Share the Joy
31.Washed out - Within and Without
32. Still Corners - Creatures of an Hour
33. Pallers - The Sea of Memories
34. Baby Guru - Baby Guru
35. Bon Iver - Bon Iver
36. John Maus – We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves
37. Acid Baby Jesus - LP
38. Evripidis and his Tragedies - A Healthy Dose of Pain
39. Yuck - Yuck
40. Fleet Foxes - Helpness Blues

Rock the Vote 2011: Η εικοσάδα που δεν χώρεσε στην εικοσάδα

2011-11-30T15:58:00.001+02:00

Blogovision ain't over until the fat lady sings...

Η φετεινή σοδιά ήταν πολύ πλούσια. Αλλά είχε λίγα από εκείνα τα τσαμπιά που θα δώσουν μεγάλα κρασιά, grands crus που σε δέκα, δεκαπέντε χρόνια από τώρα θα τα απολαμβάνουμε ακόμη . Ήταν όμως όλοι οι καρποί ζουμεροί και γεμίσαμε πολλά κοφίνια. Ως εκ τούτου στην τελική μου εικοσάδα έπρεπε να χωρέσουν κάπου σαράντα άλμπουμ (αλλά μόνο τέσσερα - πέντε διεκδικούν την κορυφή). Κι επειδή αυτό είναι αδύνατον, αναγκάστηκα να αφήσω 20 πίσω. Επειδή η τελική επιλογή έγινε υπό την ψυχολογία μου αυτών την ημερών, ίσως τελικά να αδικώ κάποια. Γι' αυτό και θα τούς αφιερώσω το σημερινό post. Είναι η εναλλακτική μου εικοσάδα, σε αλφαβητική σειρά, μουσικές που μού κράτησαν συντροφιά σε μια παράξενη χρονιά, μουσικές που με κράτησαν δυνατό όταν άρχιζαν τα ζόρια, που με έκαναν να ελπίζω όταν όλα σπίνταραν προς το γκρεμό, ή που γέμιζαν με νόημα τη μελαγχολία μου και την ημικατάθλιψη όταν με ρουφούσε η δίνη.

Adele - 21
To ποπ φαινόμενο του 2011, με την πληθωρική, ασυνήθιστη φιγούρα, την εκφραστική φωνή και την dream team της εμπορικής παραγωγής να την στηρίζει και να την πουσάρει στην κορυφή.

Alison Kraus & The Union Station - Paper Airplane
Πλούσια κάντρι από την ηγερία του είδους σ' ένα άλμπουμ χωρίς ούτε μια άτυχη ή αδιάφορη στιγμή.

Τhe Antlers - Burst Apart
Άξιος διάδοχος του Lo-Fi ντεμπούτου τους, όχι όμως τόσο μεθυστικός όσο εκείνο ώστε να φιγουράρει ψηλά στη λίστα.

DeVotchKa - 100 Lovers
Τσιγγάνικο indie rock που, παραδόξως, δεν ακούγεται γραφικό και λιγδιάρικο, αλλά σοφιστικέ και εμπνευστικό.

Eddie Vedder - Ukulele Songs
Τραγούδια που έγραψε για το γιουκαλίλι του ο σπουδαίος Έντι Βέντερ (συν μερικές διασκευές) και που μού κράτησαν υπέροχη παρέα στις βόλτες μου, στις αρχές του καλοκαιριού στην Βαυαρία (άσχετο).

Gillian Welch - The Harrow And The Harvest
Ίσως το καλλίτερο άλμπουμ της χρονιάς για τους λάτρεις της κάντρι.

Girls - Father, Son, Holy Ghost
Lo-Fi με εκφραστικά ξεσπάσματα, θα έμπαινε στην εικοσάδα αν τελικά κατέληγα στο να είναι από γυναίκες τα υπόλοιπα 19 (εύκολο ήταν και φλέρταρα με την ιδέα για καιρό), για να ενταθεί το λογοπαίγνιο με το όνομά τους. Τελικά χώρεσαν κι άλλοι άντρες και πέταξαν τα... κορίτσια έξω. Όχι ότι δεν ήταν σπουδαίο άλμπουμ πάντως.

Handsome Furs - Sound Kapital
To "Husband & Wife" ντουέτο της χρονιάς παίζει ακριβώς το pop rock που λατρεύουμε να χορεύουμε στα πάρτυ. Σε μια πιο χαρούμενη χρονιά, θα φιγούραρε στο Top 10.

Iron & Wine - Keep Each Other Clean
Η πιο γεμάτη του, εξωστρεφής δουλειά ως τώρα, παίρνει το indie folk του και τού δίνει δυνάμεις σούπερμαν.

Joan As Police Woman - The Deep Field
Το αγαπημένο μου άλμπουμ στην αρχή της χρονιάς, ένα μετρημένο indie pop / rock έπος, θα έφθανε πολύ ψηλότερα αν δεν βασιζόταν μόνο σε τέσσερις - πέντε κομματάρες, αλλά ήταν ισοβαρές στο σύνολό του.

Keren Ann - 101
Σε μια παρόμοια, λίγο πιο ποπ, τροχιά με εκείνο της Joan As Police Woman, το έλιωσα στην αρχή του έτους, μέχρι να αρχίσουν να κυκλοφορούν τα πιο ολοκληρωμένα άλμπουμ που γέμισαν τελικά την 20άδα μου.

My Morning Jacket - Circuital
Mουσάτοι ροκάδες με ηλεκτρικές διαθέσεις και γεμάτες ενορχηστρώσεις, στην καλλίτερή τους δουλειά ever.

Panda Bear - Tomboy
Όχι και τόσο πειραματικός όσο με τους Animal Collective, μάς χάρισε τον ηλεκτρονικό (αν και είναι άδικο να τον χαρακτηρίζω μόνο ως τέτοιον) δίσκο της χρονιάς.

Sarah Jarosz - Follow Me Down
Το νέο, τεράστιο ταλέντο της κάντρι και του bluegrass έβγαλε δεύτερο δίσκο, αποδεικνύοντας ότι οι προσδοκίες που μάς γέννησε με το εφηβικό της ντεμπούτο δεν ήταν φρούδες.

Smith Westerns - Dye It Blonde
Lo-Fi no more, ανεβάζουν ρυθμούς και μας στέλνουν στην πίστα να ιδρώνουμε με ενθουσιασμό.

St. Vincent - Strange Mercy
Επιμένει να μην κάνει τίποτε εύπεπτο, σ' ένα προσωπικό indie σύμπαν, που αυτήν την φορά όμως είναι επιτέλους ένα ολοκληρωμένο, πλήρες άλμπουμ. Έμεινε έξω από την εικοσάδα μου μόλις σήμερα.

The Dodos - No Color
Τίμια μπάντα που παίζει ωραίο εναλλακτικό ροκ σ' ένα ψαγμένο από χίλιες πλευρές άλμπουμ που ομολογώ ότι ίσως δεν τού έδωσα τη σημασία που τού άξιζε.

The Felice Brothers - Celebration, Florida
Οι νέοι θεοί της Americana στην καλλίτερή τους δουλειά μέχρι σήμερα.

John Vanderslice - White Wilderness
Με ενορχηστρώσεις που χώρεσαν μέσα ολόκληρη συμφωνική ορχήστρα ο αρχετυπικός indie rocker παρουσίασε την πιο πολύπλοκη και δύσπεπτη δουλειά της καριέρας του.

Wild Beasts - Smother
Σε μια πιο εύθραυστη εκδοχή του new wave τους, τόσο που να θυμίζουν Antony & The Johnsons, μας χάρισαν ένα από τα πιο συναισθηματικά άλμπουμ της χρονιάς.

Από αύριο και κάθε μέρα μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου, θα παρουσιάζουμε τα 20 αγαπημένα μας άλμπουμ για το 2011. Φέτος, ο συνήθης guest blogger Φώτης Βαλλάτος θα συμμετάσχει από το προσωπικό του blog στη Lifo, αλλά το κενό του θα αναπληρώσει επάξια ο Cartoon Dandy. Παρέα με τον οποίον (και τον Θοδωρή Κανελλόπουλο) θα ανοίξουμε απόψε την αυλαία της Blogovision με ένα πάρτυ προθέρμανσης για όσα θα ακολουθήσουν (λεπτομέρειες εδώ).

Αυτόν τον μήνα τα ηχεία παίζουν: Kate Bush, Jens Lekman, Laura Marling κ.α.

2011-11-29T17:18:00.001+02:00

Babooshka ναι, με μπάσο όχι.

Όπως ακριβώς το υποσχέθηκα: Τελευταίες "Δισκοκριτικές" της χρονιάς και από αύριο ξεκινάει ο χαμός με τη φετεινή Blogovision (και με γιορτή / προθέρμανση στο Concept - Κολοκοτρώνη 9, Κηφισιά, μετά τις 22:00, με μουσικές από Cartoon Dandy, Thodoriskan και μένα). Τελευταίες, αλλά όχι παρακατιανές, κι αυτό λόγω Κέιτ Μπους που -εννοείται- έβγαλε ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς και, φαντάζομαι, θα φιγουράρει στο top5 ουκ ολίγων λιστών της Blogovision για φέτος. Κατά τ' άλλα, μια απογοήτευση...

Kate Bush
50 Words For Snow
(Νοέμβριος 2011)

Τόσο, μα τόσο όμορφο! Όσο και το χιόνι, όταν μας έχει λείψει και εμφανίζεται απ' το πουθενά ένα νυσταγμένο απόγευμα την ώρα που βγαίνουμε κατάκοποι απ' το γραφείο. Κι ένα concept album για το χιόνι θα μπορούσε μόνο μια Κέιτ Μπους να κάτσει να φτιάξει, Άντε κι η PJ Harvey, της οποίας το αντίστοιχο project για την μάχη της Καλλίπολης στιγμάτισε το πρώτο μισό του 2011. Κι αν οι προθέσεις των δύο υπέροχων κυριών είναι κοντινές, η αισθητική τους και το ηχητικό αποτέλεσμα είναι εντελώς διαφορετικά. Η Μπους, παρέα μ' ένα πιάνο κυρίως (πολύ λίγα όργανα ακόμη θ' ακούσεις στο "50 Words For Snow") και μερικές guest αντρικές φωνές, στήνει ένα αφηρημένο, ονειρεμένο σκηνικό, μέσα από ογκώδη κομμάτια. Μόλις επτά χώρεσαν στο άλμπουμ, αλλά η διάρκειά του φθάνει τη μία ώρα. Και οι σύντροφοί της σ' αυτές τις ωδές στο χιόνι είναι όλοι τους τόσο υπέροχα διαλεγμένοι. Από τον γιό της, Μπέρτι (νέα μόδα αυτή, είδαμε και τον Τόρι Έιμος να τραγουδάει παρέα με την κόρη της), στον απίστευτο Στίβεν Φράι που απαγγέλει 50 λέξεις για το χιόνι, τον Άντι Φεργουέδερ Λόου και, βέβαια, έναν σπαρακτικό Έλτον Τζον που έχουμε πολλά χρόνια να ακούσουμε τόσο ειλικρινή και καθόλου επιδειξία. Κι αν όλα τα παραπάνω μοιάζουν λίγο σοφιστικέ και θολά, μην σε τρομάξουν. Μπορεί να μην είναι ό,τι πιο uptempo σού έχουν σερβίρει φέτος, τρώγεται όμως με τεράστια λαχτάρα και χωνεύεται πολύ εύκολα. Γιατί η Κέιτ Μπους θα είναι πάντα η Κέιτ Μπους.

Jens Lekman
An Argument With Myself EP
(Σεπτέμβριος 2011)

Τέσσερα χρόνια μετά το υπέροχο "Night Falls Over Kortedala", θά 'λεγες ότι έχει περάσει πολύς καιρός που δεν έχεις ακούσει κάτι από τον Σουηδό και την chamber pop του. Κι έρχεται ένα απογοητευτικό ΕΡ να σε κάνει να καταλάβεις πως όχι, αυτός εδώ δεν είναι ο Νιλ Χάνον της Σκανδιναυίας και κρίμα, μα τόσο κρίμα. Σκαρώνει κι εδώ τους χαρακτήρες του με στιχουργική μαεστρία, διηγείται ωραίες ιστοριούλες παρατραβώντας τα όρια των φωνητικών ώρες ώρες, αλλά η μουσική δείχνει να τον βαριέται και να μη θέλει να τον συνοδεύσει. Στο τέλος μένουν μόνο κάτι ακόρντα και κάτι μακρόσυρτα παραμυθάκια. Κι αν και ΕΡ, μικρής διάρκειας, καταντάει να σε κουράζει.

Laura Marling
A Creature I Don't Know
(Σεπτέμβριος 2011)

Διχασμένο ανάμεσα στην βρετανική folk και σε μια καλιφορνέζικη, στο στυλ της Σουζάν Βέγκα, folk-pop, είναι στο μισό του επιδεικτικό και κάπως κουραστικό, στο άλλο μισό σοφιστικέ και ελκυστικό. Αλλά, τελικά, σε αφήνει αδιάφορο με όλον αυτόν τον αχταρμά. Η Μώρλινγκ μεγαλώνει και ακόμη δεν μπορεί να αποφασίσει τι μουσική ακριβώς θέλει να παίξει και πόσο πρέπει ή δεν πρέπει να την σφραγίζει με τα ιδιαίτερα στοιχεία της φωνής της. Η αλήθεια είναι πως σε κάποια κομμάτια μεγαλουργεί, ειδικά εκεί που στήνει μελαγχολικούς σκοπούς και χρησιμοποιεί τη φωνή της για να τους στοιχειώσει (βλ. "Night After Night". Αλλά αλήθεια, επίσης, είναι πως έφτασε πια το τρίτο της άλμπουμ και ακόμη μας αφήνει με προσδοκίες και όχι με ένα αληθινο αριστούργημα όπως όλοι μας υποσχέθηκαν ότι θα κάνει όταν την πρωτάκουσαν. Ίσως γιατί η ίδια δεν υποσχέθηκε ποτέ κάτι τέτοιο ούτε νοιάστηκε να κυνηγήσει αυτόν τον θρύλο.

Lou Reed & Metallica
Lulu
(Νοέμβριος 2011)

Κατ' αρχάς το όνομα των Metallica μπαίνει στη μαρκίζα μάλλον για λόγους διαφήμισης. Το άλμπουμ είναι ξεκάθαρα Λου Ριντ και μόνο από την πρώτη μέχρι την τελευταία του στιγμή. Οι Metallica -κυρίως οι κιθάρες του Χέτφιλντ και του Χάμετ- τονίζουν κάποια στοιχεία του όταν χρειάζεται ένταση και καταστρέφουν πολλά άλλα (κυρίως με τη μεγαλομανία του Ούλριχ στα ντραμς), που κανονικά θα έπρεπε να σιωπούν και να αφήνουν τον Ριντ να διηγείται τις ιστορίες του. Ο οποίος Ριντ είναι πια πολύ γερασμένος και μοιάζει μ' ένα προφήτη που τα έχει λίγο χαμένα. Το άλμπουμ είναι σχεδόν spoken word και όχι τραγούδισμα, έχει σαφώς κάποιες αρετές (θα ήταν αδύνατον τέτοια μεγαθήρια να έγραφαν μόνο μαλακίες), αλλά στο σύνολό του είναι ένα συνεχές παραλήρημα του Λου Ριντ, που μοιάζει το ίδιο καθ' όλη την διάρκεια -άρα βαρετό- και που σίγουρα είναι πολύ κατώτερο των προσδοκιών που καλλιέργησε μέχρι την κυκλοφορία του.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ:
True Widow - As High As The Highest Heavens And From The Center To The Circumfernce Of The Earth: Τόσο μεγαλεπήβολος τίτλος, τόσο γλυκό περιεχόμενο. Ναι, θέλουν να είναι σαν τους Mogwai, αλλά το post rock τους έχει μια μελωδία πιο μειλήχια, πιο θερμή. Τριάμισι αστεράκια / Cymbals Eat Guitars - Lenses Alien: Θυμίζουν Modest Mouse, Flaming Lips (ή Pavement στο πιο επεξεργασμένο) και σκαρώνουν έναν δίσκο με τρία εκατομμύρια επίπεδα, τόσα που κάπου το χάνεις. Και παρ' ότι νιώθεις ότι εδώ παίζεται κάπου σπουδαίο, τα logistics δεν σ' αφήνουν να το πολυχαρείς τελικά. Τριάμισι αστεράκια / Butch Walker - The Spade: Αυτό το στυλάκι του χαρωπού μάγκα ρόκερ απ' το Νιου Τζέρσι ή όπου αλλού (απ' τη Ρώμη της Τζόρτζια είν' ετούτος εδώ) μοιάζει πολύ με Bon Jovi, άρα είναι ό,τι πρέπει να σού παίξει στο πάρτυ γάμου της κόρης σου, αλλά αλμπουμιακά δεν πολυκαταπίνεται. Δύο αστεράκια / 2L8 - New Battles, without honor and humanity: Από τις πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές κυκλοφορίες της χρονιάς, είναι πιο ωμό κι επιθετικό απ' το ντεμπούτο τους, ένα μπλέντερ από δεκάδες μουσικά είδη που οι κάποιες ατεχνίες του το κάνουν όμορφα ακατέργαστο. Τρία αστεράκια / Iceage - New Brigade: Δανέζικο punk rock που θα σού θυμίσει Abe Vigoda και No Age, όλα αυτά δηλαδή που δεν αντέχω ν' ακούω ούτε δευτερόλεπτο, αλλά που κουβαλάει και κάτι παράξενα dark metal στοιχεία μέσα (ένεκα η Σκανδιναυία) που με κάνουν να αναπολώ κάτι ωραία παιδικά χρόνια, οπότε μένω τελικά μετέωρος ανάμεσα στο delete και στο play again. Τρία αστεράκια / Kralice - Diotima: Παίζουν ένα black / progressive metal που απλά με κάνει να ξενερώνω για το πού έχει καταλήξει το είδος σήμερα. Και θεωρούνται και κορυφή σε αυτό που κάνουν. Είναι οι Burzum της Νέας Υόρκης, ας πούμε και οι λέξεις Burzum και Νέα Υόρκη στην ίδια πρόταση εμένα τουλάχιστον μου ακούγονται σαν αστείο. Δυόμισι αστεράκια / Memory Tapes - Player Piano: Μια κοψιά με τον Washed Out (βλέπε παρακάτω), ο Memory Tapes (κατά κόσμον Ντάβι Χωκ) φτιάχνει εύπεπτη, χαρωπή ηλεκτρονική ποπ, αλλά το δεύτερό του άλμπουμ είναι κομμάτι πιο λιγδιάρικο και "με το ζόρι" απ' το υπέροχο ντεμπούτο του. Τρία αστεράκια / Washed Out - Within and Without: Όπως ακριβώς ο Memory Tapes (βλέπε παραπάνω), μόνο που ετούτος εδώ τό 'χει πιο πολύ φέτος, ίσως γιατί τον βοηθάει σαν οδηγός για τυφλούς το μπλιμπλίκι που παίζει μπροστά του. Τριάμισι αστεράκια / The Wonder Years - Suburbia I've Given You All And Now I'm Nothing: Τυπικό emo rock από αυτό που ήταν τόσο μα τόσο υποσχόμενο πριν οκτώ χρόνια και τώρα... δεν είναι τίποτε. Τρία αστεράκια / Toro Y Moi - Underneath The Pine: Ανάλαφρη dream pop από ένα μετρ του είδους, που εύκολα αναμετριέται με το περσινό hit των Beach House. Τριάμισι αστεράκια / Wild Flag - Wild Flag: Αυθάδικο γυναικείο punk rock από αυτά που ξεσηκώνουν τους μουσικοκριτικούς, αλλά το πολύ το χάος του δεν είναι για τα δικά μου αυτιά. Τρία αστεράκια / Josh T. Pearson - Last Of The Country Gentleman: Γι' αυτόν τον υπέροχο μουσάτο τύπο που θα δούμε το άλλο Σάββατο στο Bios είχα ξεχάσει να γράψω όταν άκουσα το ευλαβικό, σχεδόν θρησκευτικό country rock ντεμπούτο του νωρίς φέτος, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Σπαρακτικός όπως ήταν κι ο Bon Iver στο πρώτο του δίσκο, αλλά με ένα σημαντικό πλεονέκτημα: ότι στα 7, τεράστιας διάρκειας κομμάτια του ακούγεται πολύ παρόμοιος περνώντας από το ένα στο άλλο. Λέγεται, πάντως, ότι live όλο αυτό το μεθυστικό μοιρολόγι είναι μια φοβερή εμπειρία, οπότε ας μην προτρέχουμε πριν τον δούμε στο Bios. Τρία αστεράκια

Google Wave Sunsetting in 2012

2011-11-25T10:31:00.001+02:00

Γιατί, πότε ανέτειλε;

"Dear Wavers,More than a year ago, we announced that Google Wave would no longer be developed as a separate product. At the time, we committed to maintaining the site at least through to the end of 2010. Today, we are sharing the specific dates for ending this maintenance period and shutting down Wave. As of January 31, 2012, all waves will be read-only, and the Wave service will be turned off on April 30, 2012. You will be able to continue exporting individual waves using the existing PDF export feature until the Google Wave service is turned off. We encourage you to export any important data before April 30, 2012.If you would like to continue using Wave, there are a number of open source projects, including Apache Wave. There is also an open source project called Walkaround that includes an experimental feature that lets you import all your Waves from Google. This feature will also work until the Wave service is turned off on April 30, 2012.For more details, please see our help center.Yours sincerely,The Wave Team"

ΕΜΑ, με δάκρυα, χωρίς ιδρώτα

2011-11-21T00:15:00.001+02:00

Αφού τέθηκε το πρώτο κρίσιμο ερώτημα της βραδιάς ("είναι οι Monovine οι Έλληνες Nirvana;" -χωρίς απάντηση, μόνο με μια υπόθεση ότι οι αφίσες του Κομπέιν και της παρέας του πρέπει να κοσμούν ακόμη τους τοίχους των παιδιών από την Πάτρα), ανέβηκε στην σκηνή του Bios η ΕΜΑ και η μπάντα της και αμέσως τέθηκε το δεύτερο και πιο σημαντικό: "Αυτό που παίζει ντραμς είναι κορίτσι ή αγόρι; Κι αν είναι αγόρι, είναι πάνω από 17 ετών;" (Στο blog της αποκαλύπτει ότι είναι η μικρή της αδελφή).

EMA - Breakfast (Live in Athens)

Η ΕΜΑ χθες το βράδυ ήταν συγκινητική και παθιασμένη και τα κομμάτια της -αυτό το ξέρεις ήδη- υπέροχα. Αλλά περίμενα πώς θα έκοβε κάτι από τις ατμοσφαιρικές εισαγωγές και από τα μακρόσυρτα φινάλε τους, για να προσφέρει ένα πιο ωμό, ιδρωμένο σόου, παίζοντάς τα μισή ταχύτητα πιο γρήγορα. Ήταν και λίγος ο κόσμος, χώρεσαν και κάποια μικρο(τεχνικά)προβλήματα, κάποια στιγμή η συναυλία τέλειωσε και δεν ήσουν σίγουρος αν σού άρεσε πολύ ή καθόλου.

Η ΕΜΑ είναι μια καλλιτέχνις με τεράστιο, πραγματικά τεράστιο, ταλέντο, αλλά πολύ μικρές -ακόμη- φιλοδοξίες. Αυτό που είδαμε χθες ήταν ανεπιτήδευτο κι αυθεντικό -και σ' άλλους το ανεπιτήδευτο και το αυθεντικό βγάζει ακραία, συναρπαστικά σόου, σ' άλλους, όπως στο ψηλό κορίτσι από τη Νότια Ντακότα, βγάζει εσωστρέφεια, συναισθηματισμό, αυτή την αίσθηση προς τα έξω πώς στο σχολείο ήταν κάπως αλλόκοτη και τα άλλα παιδιά δεν την έκαναν παρέα και τώρα με τα τραγούδια της παίρνει κάποιου είδους εκδίκηση, αλλά όχι και πολύ ματωμένη. Είμαι σίγουρος ότι η ίδια έφυγε από το Bios ευτυχισμένη. Και για κάποιον περίεργο λόγο, αυτό κάνει κι εμένα πιο χαρούμενο άνθρωπο σήμερα.

(Ή φωτογραφία είναι του Γιάννη Πορφυρόπουλου από εδώ)

(We Are) The 6 Million Dollar Story

2011-11-15T22:13:00.001+02:00

Το blog απ' το οποίο ξεκίνησαν όλα τό 'χω ακόμη στο blogroll του ΠΠC -κι ας έχει ν' ανανεώσει ενάμιση χρόνο τώρα. Την Ντόγια θα την έχω για πάντα στην καρδιά μου. Και το να μην σού το πρότεινα πρώτος -ενώ έχει ήδη βγει στον αέρα κοντά μια βδομάδα τώρα- θα τό 'χα για πάντα καημό. Ιδού το The 6 Million Dollar Story, λοιπόν. Το νέο καλλίτερο site της πόλης.

Αυτόν τον μήνα τα ηχεία παίζουν: Feist, Tori Amos, Coldplay κ.α.

2011-11-10T21:21:00.001+02:00

Ρε το Εϊμοσάκι...

Οι προτελευταίες "Δισκοκριτικές" πριν την Blogovision είναι, βέβαια, οι πιο μεγάλες της χρονιάς. Είναι τα μαζεμένα άλμπουμ που δεν βρήκα χρόνο να ακούσω όταν έπρεπε, είναι όλα αυτά που ακούω μετά μανίας αλλά δεν βρήκα χρόνο να πω μια ατάκα για χάρη τους -και τώρα ο ψυχαναγκαστικός μου εαυτός απαιτεί μια θέση γι' αυτά στο μπλογκ- είναι, γενικώς, τα παραμελημένα, τα "δεν βρήκα χρόνο", που τώρα μού γυρίζουν μπούμερανγκ. Θ' ακολουθήσει μια σύντομη αναφορά σε όσα ακούω αυτές τις μέρες κι όσα ακόμη πιο καινούργια προλάβω ν' ακούσω μέχρι τις 30 Νοεμβρίου που λήγει η προθεσμία για τις μεγάλες μπλογκοβιζιονικές αποφάσεις της χρονιάς. Ξέρω στ' αρχίδια σου. Σύμφωνοι. Απλά το blog, τουλάχιστον όσον αφορά στις "Δισκοκριτκές", παίζει και το ρόλο του προσωπικού σημειωματάριου. Σκέψεις, εικόνες, ακούσματα που μού άφησαν κάτι και δεν θέλω να ξεχάσω τι σκατά ήταν αυτό το κάτι, γιατί κάποια στιγμή θα το χρειαστώ. Άσε που στις σημερινές ίσως να έχει χωρέσει και το άλμπουμ της χρονιάς (ναι, η χρονιά είναι μέτρια, αλλά με πάρα πολυ υλικό οπότε ακόμη δεν έχω καταλήξει!)

Coldplay
Myloto Xyloto
(Οκτώβριος 2011)

Και μόνο για τη συμμετοχή της τραγουδίστριας-που-μισώ-περισσότερο-από-κάθε-άλλο-σκουπίδι-της-ποπ-και-θέλω-να-χέσω-διάρροια-πάνω-στα-σύνεργα-μακιγιάζ-της (γι' αυτήν εδώ λέω) και για το θράσος τους να κυκλοφορήσουν ένα τέτοιο χαζοχαρούμενο πράγμα με στόχο το κοινό των 14κάτι αμέσως μετά το πανέμορφο "Viva la Vida" τους, ντύνοντάς το με το μεγαλεπήβολο τίτλο "concept album" για να καλύψουν το γεγονός ότι δεν κάνει ούτε για τις τουαλέτες ενός multiplex cinema (τόσο ανάλαφρο και γλυκανάλατο είναι), από εμένα θα πάρουν ενάμισι μόνο αστεράκι.

Feist
Metals
(Οκτώβριος 2011)

Αυτήν την φορά δεν βιάστηκα να γράψω την άποψή μου για την παλιά μου ερωμένη. Την είχα πατήσει την προηγούμενη, τότε που έβγαζε το "Reminder" κι εγώ, σαν ζηλιάρης κομπλεξικός, κολλημένος στο έπος του "Let It Die" και του έρωτά μου, έβγαινα κι έκραζα. Το "Metals" μού 'ρθε ακόμη πιο άγριο στο περβάζι, σαν χαλάζι. Ή μάλλον όχι τόσο θορυβωδώς. Εντελώς λάθος παρομοίωση. Ήλθε σαν τρομακτικός ψίθυρος. Σαν αναθεματισμένη φθινοπωρινή κωλοψύχρα, από εκείνες που σε αναγκάζουν να ψάξεις για φούτερ εκεί που γυρνούσες γυμνός στο σπίτι και να σιχτιρίζεις το φαινόμενο του θερμοκηπίου που φέρνει το χειμώνα δυο μήνες νωρίτερα. Αλλά την είχα ήδη πατήσει με το "Reminder" και είπα να κάνω υπομονή. Γιατί θυμήθηκα πώς σερνόμουν μετά χωρίς καμμιά αξιοπρέπεια πίσω απ' τη φούστα της, μπας και με συγχωρέσει για τις μαλακίες που είχα πει για πάρτη της. Και, βέβαια, το καριολάκι με έριξε πάλι.

Το "Metals" είναι ό,τι πιο δύσκολο έχει γράψει ποτέ η Λέσλι Φάιστ (ναι, πλέον ορκίζομαι να προφέρω σωστά και το όνομά της -δεν την ξαναλέω "Φέιστ"), αλλά νομίζω πως μας παιδεύει με σκοπό. Μετά την ευρύτερη απήχηση του "Reminder" ήθελε να δει ποιους μπορεί να έχει στο πλευρό της τις δύσκολες στιγμές. Ποιοι πάνε με το πιάνο της, για να καταλάβεις. Ε, δεν πάνε όλοι. Δεν γουστάρουν όλοι τις σκοτεινές της στιγμές και τις κλειστοφοβίες της, τις υστερίες και τα καπρίτσια. Μόνο όσοι την αγαπούν πραγματικά.

Florence + The Machine
Ceremonials
(Οκτώβριος 2011)

Ενώ το "Lungs" ήταν το περίβλημα για τα δύο επιβλητικά hits της Φλόρενς Γουέλς όταν έκανε το ντεμπούτο της ως η κοκκινομάλλα που θα αποθεώνει το indie και το mainstream κοινό από τούδε και στο εξής, ετούτο εδώ το αλμπουμάκι είναι πλήρες και δεν νοιάζεται για hits και παπαριές. Όχι ότι δεν περιέχει μπόλικα από δαύτα. Η Φλόρενς έχει αναπτύξει την επική, ανεβαστική της ποπ σε σημείο που να την παίρνεις πια εντελώς και απολύτως στα σοβαρά (όχι ότι δεν κάνει και τις μαλακίες της -ειδικά με το "Lover to Lover" που ξεπατικώνει το "I Heard It Through The Grapevine" και δυο-τρία τραγούδια ακόμη) και σε σημείο που να σού μένει το ρεφρέν από κάθε κομμάτι της από την πρώτη φορά που το ακούς. Και, ξέρεις, κάτι τέτοια βγάζουνε Μαντόνες.

St. Vincent
Strange Mercy
(Σεπτέμβριος 2011)

Με είχε κάπως απογοητεύσει το "Actor" της St. Vincent (κατά κόσμον Άνι Κλαρκ). Γιατί περίμενα ότι μετά το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο της με το "Marry Me", θα έβαζε σ' ένα αυλάκι την ορμή της και θα σκάρωνε τραγούδια με αρχή, μέση και τέλος, από αυτά που σού μένουν και που τα τραγουδάς χωρίς να το καταλαβαίνεις στο δρόμο. Τελικά κατάλαβα πως σκοπός της St. Vincent δεν ήταν να γίνει άλλη μια Feist. Και η πλάκα είναι ότι φέτος ήταν η Feist που ήλθε πιο κοντά στο μανιφέστο της St. Vincent. Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι στο τρίτο της άλμπουμ η Άνι Κλαρκ τα κάνει όλα. Και επεξεργάζεται τις πολύτιμες πέτρες που ξεθάβει από την ψυχή της, αλλά και διατηρεί αυτήν την ανέγγιχτη ιδιαιτερότητα που την κάνει τόσο "αλλού" και τόσο προσιτά απρόσιτη.

Tori Amos
Night Of Hunters
(Σεπτέμβριος 2011)

Μα πόσο σπουδαία μουσικός είναι η Τόρι; Αναλαμβάνοντας μια αποστολή για χάρη της Deutsche Grammophon να φτιάξει ένα "σύγχρονο" άλμπουμ που να βασίζεται μουσικά σε παραλλαγές έργων κλασσικών συνθετών των τελευταίων τεσσάρων αιώνων, η μικρή αυτή θεά το κάνει με τέτοιον τρόπο που κάποιος ανυποψίαστος για το στόρι δεν καταλαβαίνει ότι η καρδιά του "Night Of Hunters" δεν είναι πρωτότυπο υλικό. Και σαν να μην έφθανε αυτό, στήνει και μια concept ιστοριούλα, έτσι για να πλέκει το ένα κομμάτι πάνω στο άλλο, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να βρει μια γραμμή που ενώνει τον Ντεμπισί με τον Σατί, τον Σούμαν τον Μέντελσον και όλους τους υπόλοιπους πιο εύκολα απ' ότι μπορεί ο Μουρίνιου να κάνει υπερομάδα την Πόρτο, την Τσέλσι την Ίντερ ή την Ρεάλ. Και το κερασάκι στην τούρτα είναι η μικρή της κόρη, η 11χρονη Νατάσα που χαρίζει τη φωνή της εδώ κι εκεί με τη μαμά Τόρι στο ρόλο της Μούσας να την καθοδηγεί. Απίστευτα γλυκό, μουσικά επικό, αναμφισβήτητα ένα από τα πιο ιδιαίτερα άλμπουμ του 2011.

Wilco
The Whole Love
(Σεπτέμβριος 2011)

Όσο σπουδαία μπάντα κι αν είναι οι Wilco, πάντα μού άφηναν μια αίσθηση ότι δεν πολυνοιάζονται να με κάνουν δικό τους, ότι δεν έγραφαν τα κομμάτια τους για να διασκεδάσουμε παρέα, αλλά για να τα παίζουν μεταξύ τους, στη μέση κάποιας παράξενης, φιλοσοφικής συζήτησης που δεν με είχαν ικανό να παρακολουθήσω. Πράγμα παράξενο γιατί η μουσική που έγραφαν δεν ήταν τίποτε πειραματικές αηδίες, αλλά μια γήινη, επαρχιώτικη, ρουστίκ αν θες, ήπια ροκ, από αυτές που θεωρητικά αρέσουν σε όλους. Ξαφνικά όλα άλλαξαν. Με το "The Whole Love", το πρώτο άλμπουμ από την δική τους δισκογραφική εταιρεία, οι Wilco γίνονται τόσο εξωστρεφείς και οικείοι

ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ:

Diamond Rings - Special Affections: Ξέρω, είμαι ένα χρόνο καθυστερημένος, αλλά τώρα έτυχε να ακούσω την ενδιαφέρουσα δουλειά του Τζον Ο' Ρίγκαν, που εγώ θα την πω "μπλαζέ ροκ ραπάρισμα". Αν και συνήθως κάτι τέτοια πειράματα με αφήνουν αδιάφορο, αυτός εδώ ο τύπος με το boombox το έχει. Και μαζί πολύ μέλλον. Τριάμισι αστεράκια / drog_A_tek - Too Late To Care: Τούς είχα κάπως υποτιμήσει μετά από εκείνο το βασανιστικό "Homeland". Αλλά μην ξεχνάμε ότι επρόκειτο για ένα soundtrack και σ΄αυτές τις παραγγελιές ψάχνεις να βγάλεις και κάποιου άλλου την διάθεση. Το νέο τους άλμπουμ είναι ένα πολύ πιο οικείο και ελκυστικό ambient electro, νομίζω η καλλίτερη ελληνική δουλειά που άκουσα φέτος. Τριάμισι αστεράκια / Eleanor Friedberger - Last Summer: Πιο κεφάτη απ' ότι είναι με τους Fiery Furnaces και με παράξενα βίτσια που γίνονται στοιχειωτικά τραγούδια σαν το "Inn of the Seventh Ray", ήταν μια πολύ καλή σύντροφος για τις περίεργες μέρες που περάσαμε από το καλοκαίρι και μετά. Τέσσερα αστεράκια / Fucked Up - David Comes To Life: Ξέφρενο punk rock στο ύφος των Green Day και σε ένα concept album παρόμοιο με τις ιδέες που είχαν οι τελευταίοι προσφάτως. Μόνο που θα μπορούσε να πει ό,τι έχει να πει στη μισή ώρα και να μην επανλαμβάνονται τόσο πολύ οι ίδιες και οι ίδιες μελωδίες. Τρία αστεράκια / Gillian Welch - The Harrow & The Harvest: Πόσα Απαλάχια θα αντέξω φέτος; Ή είναι που, επειδή η Σάρα Γιάροσζ το γύρισε στο πιο mainstream country folk, έπρεπε να πάρω τη βλάχικη δόση μου στο μέγιστο; Η Τζίλιαν Γουέλτς είναι απλά μια θεά σε αυτό που κάνει. Απλά δεν ξέρω αν αντέχεις να το ακούσεις. Τέσσερα αστεράκια / Gotye - Making Mirrors: Λίγο παραπάνω κολλημένος με τον Πίτερ Γκάμπριελ και με τον Sting απ΄όσο θά 'πρεπε για κάποιον που θέλει να θεωρείται "σύγχρονος" το 2011. Ας ρίξει μια ματιά στους Vampire Weekend για να δει πώς γίνεται πια αυτό που θέλει να κάνει κι αυτός. Τρία αστεράκια / Hooray For Earth - True Loves: Γιορταστική synth-pop που θυμίζει τις παλιές καλές ημέρες των '80s και των μεγάλων στιγμών των Pet Shop Boys. Τριάμισι αστεράκια / Zola Jesus - Conatus: Καλή, χρυσή και άξια, διάδοχος των Cocteau Twins, της Σιούζι και όλου του goth σύμπαντος, αλλά ας της πει κάτι πως το να βγάζει άλμπουμ κάθε πέντε μήνες μόνο κακό της κάνει. Δεν γίνεται με τόση παραγωγή να μη μοιάζουν τα μισά σου κομμάτια με τα υπόλοιπα μισά. Χρειάζεσαι κοσκινάκι, αλλιώς καταντάς The Boy. Τρία αστεράκια.

1080p, τέρμα τα ηχεία...

2011-11-09T19:31:00.003+02:00

Duran Duran - Girl Panic
Αστείρευτοι Duran Duran και ανανεωμένες Ναόμι, Σίντι, Έβα, Έλενα και Γιασμίν. Μετά από αυτό, αναγκαστικά μπαίνει Top 20 στην Blogovision.

Blogovision Rules

2011-11-09T13:46:00.003+02:00

Από το περσινό πάρτυ της Blogovision

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

ΜΕΡΟΣ 1ον - Ποια άλμπουμ μπορείτε να ψηφίσετε:
- Άλμπουμ του 2011 ή του Δεκεμβρίου 2010. (Εμπρόθεσμα όσα ευρωπαϊκά έχουν ημερομηνία κυκλοφορίας σύμφωνα με το Amazon.co.uk την 01.12.10 και μετά και όσα αμερικανικά σύμφωνα με το Amazon.com ή το Allmusic.com την 01.12.10 και μετά). Παράδειγμα: Οι (Σκωτσέζοι) Broken Records με ευρωπαϊκή κυκλοφορία 25.10.10 και αμερικανική 10.01.11 ΔΕΝ μετράνε.
- Άλμπουμ με πρωτη φορά ηχογραφημένο υλικό από ΤΟΝ ΙΔΙΟ καλλιτέχνη. Μετρούν μεν οι διασκευές και τα tribute albums αρκεί να ανήκουν σε έναν. Παραδείγματα: Δεν μετράει το tribute album "Newermind" που έβγαλε το Spin με διασκευές πολλών σε κομμάτια των Nirvana. Μετράει το άλμπουμ με τις διασκευές που έβγαλε ο Chris Isaak. Εννοείται, όχι live, compilations, re-releases, εκδόσεις ανέκδοτου παλιού υλικού κλπ.
- Άλμπουμ (LPs, mini LPs, EPs) με συνολική διάρκεια τουλάχιστον 25 λεπτών και σύνολο τουλάχιστον 6 κομματιών. Αν το άλμπουμ ξεπερνάει τα 40 λεπτά σε διάρκεια, ο κανόνας των 6 κομματιών αναιρείται. Ένα άλμπουμ π.χ. με 4 τραγούδια των 11 λεπτών μετράει κανονικά. Άρα το "Submarine" του Άλεξ Τέρνερ δεν μετράει.
- Εννοείται ότι όποιος θέλει να ψηφίσει κάτι εκτός των προαναφερθέντων κανονισμών είναι ελεύθερος να το κάνει. Ωστόσο το συγκεκριμένο entry του δεν θα καταμετρηθεί στην γενική βαθμολογία και οι βαθμοί που θα έπαιρνε πάνε χαμένοι.

ΜΕΡΟΣ 2ον - Ποια διαδικασία θα ακολουθήσουμε:
- Ψηφίζουμε από την 1η Δεκεμβρίου το Νο.20 αγαπημένο άλμπουμ μας για το 2011. Στις 2 Δεκεμβρίου το Νο.19. Ούτω καθ’ εξής μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου όταν και ψηφίζουμε τα Νο.1 μας. Το countdown είναι αξιολογικό και όχι τυχαίο. Και δεν αργούμε να τα αναρτήσουμε.
- Όποιος δεν θέλει να αναρτά καθημερινά στο μπλογκ του, στέλνει μια λίστα με το Top 20 στον Μάρκο Φράγκο (gone4sure@gmail.com) πριν την 1η Δεκεμβρίου και κάνει μία και μοναδική ανάρτηση στις 20 Δεκεμβρίου. Αναρτήσεις που θα γίνουν χωρίς να έχει κατατεθεί η λίστα εκ των προτέρων, δεν θα μετρήσουν.
- Οι 20 δίσκοι είναι το minimum. Δηλαδή δεν επιτρέπεται να ψηφιστούν λιγότεροι. Μόνο οι πρώτοι 20 θα πάρουν πόντους (από 1η Δεκεμβρίου). Όσοι ψηφίσουν λιγότερους από 20 δίσκους, δεν θα συμψηφιστούν στην τελική ψηφοφορία… (αλλοιώνεται το συνολικό αποτέλεσμα του top 20 που βγαίνει με όρους top 20). Όσοι ψηφίσουν περισσότερους από 20, καλό είναι να το έχουν κάνει ως τις 30 Νοεμβρίου.
- Όσοι συμμετάσχουν στην ψηφοφορία καλό είναι να το δηλώσουν μέχρι τις 30 Νοεμβρίου, με ένα απλό comment στο πρώτο post τουhttp://gone4sure.wordpress.com/ για να ξέρουμε ποιους μετράμε. Προλάβετε! Επειδή καθιερώθηκε και ο θεσμός των guests, αν δεν έχετε blog δικό σας, μπορείτε να ψηφίζετε μέσω κάποιου άλλου ψηφοφόρου, ως φιλοξενούμενος.

ΜΕΡΟΣ 3ον - Οι νικητές:
- Οι πόντοι που θα πάρει το κάθε album από το No.20 ως το Νο.1 για να βγει η τελική κατάταξη κατόπιν αμφισβητήσεων περί της αντιπροσωπευτικότητας των ψηφισάντων, διαμορφώνεται ως εξής:
Νο.01=35
Νο.02=29
Νο.03=24
Νο.04=20
Νο.05=17
Νο.06=15
Νο.07=14
Νο.08=13
Νο.09=12
Νο.10=11
Νο.11=10
Νο.12=09
Νο.13=08
Νο.14=07
Νο.15=06
Νο.16=05
Νο.17=04
Νο.18=03
Νο.19=02
Νο.20=01
- Συνεπώς είναι πολύ σημαντικό να ψηφίσετε αξιολογικά και όχι τυχαία. Ειδικά η πρώτη πεντάδα σας παίρνει μια "ενισχυμένη αναλογική" και παίζει σημαντικό ρόλο στην γενική βαθμολογία.
Στις 21 Δεκεμβρίου θα γίνει καταμέτρηση και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν σε πάρτυ που θα διοργανωθεί σε κεντρικό μπαρ της Αθήνας εκείνη ή μια από τις επόμενες ημέρες. Στο πάρτυ θα μοιρασθούν δώρα στους συμμετέχοντες και θα παίξουν μουσική (άλμπουμ του 2011 εννοείται!) αρκετοί από τους bloggers που λαμβάνουν μέρος στην ψηφοφορία. Κατά την διάρκεια του πάρτυ, η τελική βαθμολογία θα ανακοινωθεί και μέσω http://gone4sure.wordpress.com/ για όσους δεν μπορέσουν να παρευρεθούν.

Μα ξαφνικά δεν έχω τι να γράψω στο blog...

2011-11-08T12:49:00.000+02:00

Πάμε σαν άλλοτε

2011-11-02T13:49:00.001+02:00

Εντάξει, το ανακοίνωσε! Φύγαμε...

(Facebook fan page, εδώ)

Στο μεταξύ η "Erika" είναι εντελώς γελοίο τραγούδι...

2011-10-27T12:50:00.001+03:00

...και ο λόγος που το ανεβάζω είναι ετούτο εδώ το υπέροχο κείμενο του Κώστα Γιαννακίδη.

(Και βασικά: ποια στον πούτσο ήταν η Έρικα;)

Το ένα έφερε το άλλο...

2011-10-25T19:29:00.004+03:00

Πρώτα είδα αυτό. Και με ερέθισε.

Με ερέθισε -τι άλλο;- η μουσική του. Έτσι, έψαξα να βρω ποιος την είχε γράψει. Κατέληξα σε ένα όνομα που δεν είχα ακουστά, αλλά το βρήκα πανέξυπνο: Omaha Bitch.

Και μετά είδα αυτό:

Omaha Bitch - Dancing Cyprine
Πάρε νά 'χεις!

Καντάφι εσύ σούπερ σταρ

2011-10-24T14:32:00.001+03:00

Ένας λόγος για τον οποίον ποτέ δεν με ενθουσίαζε η έννοια της επανάστασης είναι όλη αυτή η βία που περιέχεται μέσα της. Θα με χλευάσουν, υποθέτω, πολλοί και θα μού θυμίσουν πως χωρίς τις επαναστάσεις καμμία μεγάλη αλλαγή δεν θα είχε συμβεί σ' αυτόν τον κόσμο. Αλλά όχι. Θα επιμείνω κι εγώ. Οι επαναστάσεις είναι απλά το ξέσπασμα μιας μεγάλης αλλαγής που έχει ήδη συμβεί. Είναι το σύμβολο που θα θυμάται η Ιστορία για πάντα, είναι η ημερομηνία που έχουμε ανάγκη για να αναφερόμαστε σε κάτι, τα λίγα πρόσωπα που πρέπει να συμβολίσουν -χάριν συντομίας- κάτι που ολοκληρώθηκε με τις προσπάθειες, τις απόψεις, τα όνειρα εκατομμυρίων άλλων. Θεωρώ, δηλαδή, ότι όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά σε ένα οικοσύστημα, το ίδιο το οικοσύστημα το αλλάζει ή το αποβάλλει. Μπορεί με μια επανάσταση η διαδικασία αυτή να επισπευσθεί, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι η αλλαγή δεν θα γινόταν έτσι κι αλλιώς ή ότι τώρα έγινε με τον καλλίτερο τρόπο. Γενικώς, θεωρώ ότι η βία είναι ο χειρότερος των τρόπων.

Μεγάλωσα την δεκαετία του '80 στην Ελλάδα του Αντρέα και των φίλων του, σε μια χώρα μ' ένα παράδοξο τρόπο ανάπτυξης και με μια ιδιαίτερη αντίληψη για την εξωτερική της πολιτική, την εσωτερική της κουλτούρα και της ενδοκοινωνικές σχέσεις των πολιτών της. Ως εκ τούτου, τα σύμβολα της ποπ κουλτούρας μου έπιαναν από πολλούς διαφορετικούς τομείς -και ήταν, τα περισσότερα, κάπως trash. Όταν βγήκα από την εφηβεία, κατάφερα μόνος μου και απαλλάχθηκα από κάποιες από τις εικόνες που μού έμοιαζαν συμπαθείς στα '80s, αλλά σίγουρα όχι από όλες. Ίσως γι' αυτό πειράχθηκα κάπως από το τέλος του Μουαμάρ Καντάφι. Δεν με πείραξε, ας πούμε, καθόλου η δολοφονία του Μπιν Λάντεν, κι ας ήταν μια βίαιη διαδικασία κι αυτή. Δεν με πείραξε, αφενός γιατί ο αρχηγός της Αλ Κάιντα ήταν καταζητούμενος εδώ και χρόνια κι άρα κάποια στιγμή έπρεπε να τελειώνει το παραμύθι του -και το μόνο τέλος ήταν αυτό ακριβώς που τον βρήκε-, αφ' ετέρου γιατί ο Μπιν Λάντεν χώθηκε βίαια στη ζωή μου τον Σεπτέμβριο του 2001, όχι ως μια εικόνα με την οποία μεγάλωσα, αλλά ως ένας εφιάλτης που άλλαζε με μιας δεκάδες πτυχές της καθημερινότητάς μου (όπως το ότι για 2-3 χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου μού έκαναν απίστευτους ελέγχους στα αεροδρόμια του εξωτερικού, απλά και μόνο επειδή ήμουν μαυριδερός με μούσι). Αλλά με τον Καντάφι ήταν αλλιώς. Δεν αμφισβητώ ότι ήταν ένας στυγνός δικτάτορας για τον ίδιο του το λαό -απλά θυμίζω πώς οι τωρινοί εκτελεστές του ήταν οι αποθεωτές του πριν 30 χρόνια. Και πάντα με σαγήνευε το εκπληκτικό πόκερ που κατάφερνε κι έπαιζε με τις κυβερνήσεις της Δύσης, χρησιμοποιώντας το μοναδικό -αλλά πολύ δυνατό χαρτί- που τού παρείχε η έρημος που είχε για πατρίδα -το πετρέλαιο. Φοβάμαι δηλαδή πως με τον Αλλάχ, αντί του Καντάφι, στην κορυφή του κράτους, το μέλλον της Λιβύης θα είναι περισσότερο δυσοίωνο. Και δεν έχω καμμία ελπίδα ότι ο επόμενος ηγέτης θα είναι κάποιος καλλίτερος του στυγνού δικτάτορα που τώρα βρίσκεται ξαπλωμένος στο ψυγείο ενός χασάπικου στην Σίρτη, έκθεμα για φωτογραφίες από παλιά κινητά με κάμερες 320Χ320 pixels.

Αλλά το θέμα μου εδώ δεν είναι να κάνω τον δικηγόρο του μακαρίτη. Ας πρόσεχε, ας έδειχνε λιγότερη αλαζονεία, ας μην τα είχε χάσει τόσο -ας φερόταν στο λαό του κάπως καλλίτερα, στο κάτω κάτω της γραφής. Το θέμα μου είναι η αξία της επανάστασης. Και η αναγωγή της ιστορίας του Καντάφι σ' αυτά που συμβαίνουν εδώ. Φοβάμαι, δηλαδή, πως η βίαιη εκρίζωση της Ελλάδας του '80, της Ελλάδας του Αντρέα (γιατί αυτή είναι η Ελλάδα στην οποία ζούμε σήμερα, αυτό είναι το δράμα μας, αυτό είναι το απόστημα που το οικοσύστημά μας προσπαθεί να αποβάλλει με κάθε τρόπο) θα έχει περισσότερα αρνητικά απ' ότι θετικά, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Θα προτιμούσα όλα αυτά που θα αλλάξουν στην Ελλάδα να γίνονταν με ομαλό τρόπο, με την συνειδητοποίηση από μέρους των λίγων ότι τα προνόμιά τους πια δεν μπορούν να κατατρύχουν τους πολλούς. Αλλά αυτό δεν θα συμβεί. Βρισκόμαστε πια στο σημείο της απόλυτης αντίστασης. Οι απεργίες των σκουπιδιάρηδων είναι ο Καντάφι στο καταφύγιο με τα ανούσια και γραφικά διαγγέλματά του, το πογκρόμ που θα γίνει σε λίγο στο Δημόσιο θα είναι ο όχλος που κλωτσάει τον ετοιμοθάνατο ηγέτη πάνω στο αγροτικό Toyota.

Ναι, γι' αυτήν την επανάσταση γράφω εγώ -δεν θέλω καν να έχω στο νου μου την άλλην, που οραματίζονται οι ελαφροΤσίπρες αυτής της χώρας (την λένε και "εμφύλιο" και γεμίζει το στόμα τους). Αυτήν την επανάσταση εννοώ, που πια μού φαίνεται αναπόφευκτη. Θα κάνω το παν για να μην πάρω το κινητό μου να φωτογραφηθώ στο χασάπικο με το πτώμα της παλιάς Ελλάδας, αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Γιατί στις επαναστάσεις, όλοι βγάζουμε το κτήνος από μέσα μας. Και ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος. Μια αφορμή ψάχνει μόνο.

Η νεκρολογία του χαμένου σου lifestyle

2011-10-14T19:24:00.001+03:00

"Τι θα γράψεις για τον Στιβ Τζομπς;". Με ρωτούσε πολύς κόσμος όταν πέθανε. Προφανώς επειδή γνώριζαν την έφεση του blog στις νεκρολογίες -και την δική μου εμπάθεια προς τα προϊόντα της Apple. "Δεν έχω να γράψω κάτι", απαντούσα. Όχι γιατί δεν είχα να πω κάτι σημαντικό για έναν τόσο μεγάλο οραματιστή της τεχνολογίας, αλλά γιατί σίγουρα κάποιοι άλλοι, λάτρεις και των αντικειμένων που πουλούσε, θα το έκαναν καλλίτερα. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός του, θα ήταν δύσκολο να γράψω ένα κείμενο με συναίσθημα απλά "επειδή πρέπει".

Μετά πέθανε ο Νικόλας Γιγουρτάκης. Και ξάφνου μού ήλθαν στο νου πέντε πράγματα που θά 'θελα να γράψω για το χαμό του Τζομπς. Ο ένας θάνατος συμπλήρωσε τον άλλον. Και οι δύο μαζί πρόσθεσαν κι άλλα κομμάτια στο καθημερινό παζλ της σήψης.

Δεν τους ήξερα τους ανθρώπους, θα ήταν άδικο να πω κάτι εναντίον τους. Και εντελώς άκυρο την στιγμή που οι δικοί τους πενθούν το χαμό τους. Αυτό που ήξερα και για τους δύο ήταν το τι συμβόλιζαν στην Ελλάδα. Ο Τζομπς δεν ήταν ο οραματιστής που έδωσε στον κόσμο τον προσωπικό υπολογιστή, το ποντίκι, την αισθητική στην κάποτε εντελώς ακαλαίσθητη τεχνολογία, που άλλαξε τον τρόπο που ακούμε μουσική, που αναζωογόνησε την τέχνη του κινουμένου σχεδίου και επαναπροσδιόρισε τη σχέση μας με το Internet, βρίσκοντας τον τρόπο να μας κάνει να το έχουμε όντως ανάγκη παντού και πάντοτε -όχι μόνο όταν έχουμε μπροστά μας έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Όχι, ο Τζομπς δεν ήταν τίποτε από τα παραπάνω. Ήταν όμως αυτός που έφτιαξε το iPhone. Το απόλυτο σύμβολο του Νεοέλληνα.

Για τον Γιγουρτάκη, πάλι, φαντάζομαι ότι αν τον πλησίαζε ο Χάρος το προηγούμενο βράδυ και τού έλεγε: "Αύριο θα έλθω να σε πάρω, αλλά θα σου κάνω μια τελευταία χάρη: Θα σε γλιτώσω από τα δακρύβρεχτα, υποκριτικά ρεπορτάζ του Star και από τις ανόητες νεκρολογίες στα κουτσομπολάδικα, αν το θες -και θα περιορίσω τις αναφορές μόνο στις επιχειρηματικές σελίδες των εφημερίδων. Ξέρεις, ότι ήσουν ικανός στη δουλειά σου, ότι έστησες ένα μαγαζί που τα πήγαινε καλά τόσα χρόνια κλπ", μάλλον ο μακαρίτης θα του έλεγε "ΟΚ". Θα ήθελε κι αυτός να γλιτώσει -φαντάζομαι- τις αναφορές στα γρήγορα αυτοκίνητα, τις όμορφες μπίμπο, τις φάρσες και τις αλητείες, την εύκολη μαγκιά και την αδυναμία να τού λένε "όχι" -ως ενδείξεις ενός υπέροχου χαρακτήρα, όπως παρουσιάζονται αυτές τις δύο μέρες από παντού.

Έπιασα τον εαυτό μου να θλίβεται για το σύμπαν γύρω μου όταν συνειδητοποίησα ότι οι ίδιες γκόμενες που κολλάνε post-it με υπενθυμίσεις στο πίσω μέρος του iPhone τους, που συνεχίζουν να στέλνουν SMS στον καιρό του WhatsApp, που η μοναδική εφαρμογή που ανοίγουν στο τηλέφωνο είναι το Angry Birds, αφού πρώτα έκαναν το καθήκον τους να ποστάρουν στο status τους στο Facebook ένα "R.I.P. Steve Jobs 1955-2011" για να δηλώσουν πως δεν έμειναν αμέτοχες στον διαγωνισμό για το πιο trendy smartphone, πέρασαν μετά κι απ' την σελίδα - βωμό του Νικόλα Γιγουρτάκη για να αφήσουν κι εκεί ένα ψηφιακό δάκρυ. Έσπευσαν να συνδεθούν με το οξυζενέ σύμπαν που μοιρολογεί υποκριτικά για έναν άνθρωπο που δεν γνώριζε καν. Για ένα ομορφόπαιδο του οποίου ζήλευε τα κάμπριο, τις ξανθιές και το ότι απαιτούσε τα πάντα (και σε αντίθεση με τους άτολμους, μέτριους γύρω του, τα έπαιρνε κιόλας).

Βυθισμένη, λοιπόν, βρέθηκε ξαφνικά μια κάποια Ελλάδα στο πένθος. Θα ήταν αδύνατον να χάσει το trend. Να μην λυπηθεί για τον Τζομπς (και να μην αγχωθεί και λίγο για το επόμενο iPhone), να μην λυπηθεί για τον Γιγουρτάκη που ήταν τόσο σημαντικό γι' αυτήν να μπορεί να λέει ότι τον ξέρει, ότι ήταν φίλος της, ότι κάποτε είχαν χορέψει σ' ένα πάρτυ μαζί, όταν περπάτησαν μια νύχτα στην ίδια πίστα μ' εκείνον, την Χριστίνα Κολέτσα και την Τζούλια Αλεξανδράτου. Και ότι πρόλαβε και τους έβγαλε φωτογραφία. Με το iPhone της.

(Το πρόβλημα είναι ότι δεν είμαι και πολύ σίγουρος πως εκτός από αυτήν την μια κάποια Ελλάδα, υπάρχει και καμμιά άλλη...)

Να δεις που στο τέλος θα καταντήσω να κυκλοφορώ με iPhone...

2011-10-12T18:44:00.001+03:00

Ο αριστερά είναι ο ξάδελφός μου. Φέτος στις Απόκριες.

2011-10-12T15:50:00.003+03:00